ആണവക്കരാറിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇടത് പാര്‍ട്ടികളുടെ അനുഭാവികള്‍ പൊതുവേയും സി.പി.എമ്മിന്റെ അണികള്‍ പ്രത്യേകിച്ചും വളരെ ശക്തമായി ഇപ്പോഴും എതിര്‍ത്തു വരുന്നുണ്ട് . ഇക്കാര്യത്തില്‍ ബി.ജെ.പി.യും ഇടതുകളും ഫലത്തില്‍ ഒരേ ചേരിയിലാണ് . കോണ്‍ഗ്രസ്സും യു.പി.ഏ. യിലെ ഇതരഘടക കക്ഷികളും ആണവക്കരാര്‍ രാജ്യ താല്പര്യത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ് എന്നാണ് നമ്മെ ഉല്‍ബോധിപ്പിക്കുന്നത് . രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ സ്ഥിരം ശത്രുക്കളോ മിത്രങ്ങളോ ഇല്ലെന്നതിന്റെ തെളിവായി , സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പിന് വേണ്ടി യു.പി.ഏ.യില്‍ ചേക്കാറാന്‍ തയ്യാറായി നില്‍ക്കുന്ന മുലായം സിങ്ങ് യാദവിന്റെ സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി നേതാക്കള്‍ക്ക് ആണവക്കരാര്‍ ഇപ്പോള്‍ രാജ്യതാല്പര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ് . അങ്ങനെ ആണവക്കരാറിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഉണ്ടായ വിവാദങ്ങള്‍ വെറും രാഷ്ട്രീയപ്രേരിതം മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് അസന്നിഗ്ദമായി തെളിഞ്ഞു . ആണവക്കരാറിനെതിരെ എന്തെല്ലാം ന്യായവാദങ്ങളുമായാണ് ഇടത് അനുഭാവികള്‍ രംഗത്ത് വന്നത് . ഇപ്പോള്‍ ആണവക്കരാര്‍ നടപ്പിലാവാന്‍ പോകുന്നു . ഇനി ഇടതുകള്‍ എന്ത് ചെയ്യും ? നമ്മുടെ രാജ്യം ഈ കരാര്‍ മൂലം അമേരിക്കയ്ക്ക് പണയദ്രവ്യമാവുമ്പോള്‍ അത് വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള മഹായജ്ഞത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാവുമോ ഇനി അവര്‍ ? അതിന് അവരോടൊപ്പം ബി.ജെ.പി.യും ചേരുമോ ?
പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഭൂരിപക്ഷമില്ലാത്ത ഒരു കരാര്‍ എന്നായിരുന്നു ബി.ജെ.പി.യും. ഇടതുകളും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ ആണവക്കരാറിനെതിരെ ആഞ്ഞടിച്ചത് . ആ സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് 24 മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ മാറിക്കിട്ടിയത് . ബുഷിനേക്കാളും മാരകം അദ്വാനിയാണെന്ന അമര്‍സിങ്ങിന്റെ പ്രസ്ഥാവന മൂലം ഞെട്ടിയത് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഇടതന്മാരായിരിക്കും .
ഒരു വലിയ സത്യമാണ് അമര്‍ സിങ്ങ് രണ്ടേ രണ്ട് വാക്കുകളില്‍ സിമ്പിളായി പറഞ്ഞത് . ഏതാനും മാസങ്ങളില്‍ വൈറ്റ് ഹൌസിന്റെ പടിയിറങ്ങി അമേരിക്കന്‍ രാഷ്ട്രീയപാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് തന്റെ പഴയ ലാവണങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാനൊരുങ്ങുന്ന ബുഷിന് ഇന്‍ഡ്യയെ ഒരു പോറലുമേല്‍പ്പിക്കാന്‍ കഴിയില്ല . എന്നാല്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ആകാന്‍ ദുര മൂത്ത് അക്ഷമയോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരേ ഒരു വ്യക്തിയേ ഇന്‍ഡ്യയിലുള്ളൂ . അത് അദ്വാനിയാണ് . അതിന് വേണ്ടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവനാഴിയിലുള്ള ആയുധങ്ങള്‍ ഹൈന്ദവ വര്‍ഗ്ഗീയതയാണ് . ഇന്‍ഡ്യയെ കാവി പുതപ്പിച്ച് അഭിനവ ഹിന്ദു സാമ്രാജ്യം സൃഷ്ടിക്കലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം . അതേ പോലെ ഭാരതത്തെ ഇസ്ലാമീകരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം മനസ്സില്‍ താലോലിക്കുന്ന ഇസ്ലാം സംഘടനകളും ഇവിടെ അവസരം കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട് . ഭാഗ്യവശാല്‍ മതേതരവാദികള്‍ ഹിന്ദു-മുസ്ലീം-കൃസ്ത്യനാദി സമുദായങ്ങളില്‍ ഇവിടെ ഭൂരിപക്ഷം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഈ ദുഷ്ടശക്തികള്‍ക്ക് ഇന്‍ഡ്യയെ ഒരു പോര്‍ക്കളമാക്കി മാറ്റാന്‍ ഇനിയും കഴിയാത്തത് . ഈ ഒരു സന്തുലനം ഇല്ലാതാക്കാനാണ് ഇടതുകള്‍ ഫലത്തില്‍ ശ്രമിച്ചത് . സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി ആ ഗൂഢ ശ്രമം തകര്‍ത്തു . അദ്വാനിയാണ് ബുഷിനെക്കാള്‍ മാരകം എന്ന അമര്‍സിങ്ങിന്റെ വാക്കുകള്‍ ഇന്‍ഡ്യന്‍ മതേതരത്വത്തിന്റെ ശക്തിയും ചൈതന്യവുമാണ് കാണിക്കുന്നത് . അവസരത്തിനൊത്ത് ഉയരാന്‍ മതേതരവാദികള്‍ക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു . എന്തും പ്രത്യയശാസ്ത്രക്കണ്ണാടിയിലൂടെയേ കാണൂ എന്ന് ശാഠ്യമുള്ള ഇടതുകള്‍ക്ക് ഇതിന്റെ വില മനസ്സിലാവില്ല .
തങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് യഥാര്‍ഥ രാജ്യസ്നേഹികള്‍ എന്നും കോണ്‍ഗ്രസ്സും സഖ്യകക്ഷികളും രാജ്യത്തെ പണയപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ദേശദ്രോഹികള്‍ ആണെന്നുമുള്ള ബി.ജെ.പി.യുടെയും ഇടതുകളുടെയും സംയുക്തമായ അവകാശവാദമാണ് സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി ഒറ്റ പ്രസ്ഥാവന കൊണ്ട് തകര്‍ത്ത് തരിപ്പണമാക്കിയത് .
ആണവക്കരാറിന്റെ പേരില്‍ ഇല്ലാത്ത ഭീതി സൃഷ്ടിച്ച് യു.പി.ഏ. സര്‍ക്കാറിനെ മുട്ട് കുത്തിക്കാനും അട്ടിമറിക്കാനും ശ്രമിച്ച ഇടതുകള്‍ , അടുത്ത പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അധികാരം സംഘപരിവാറുകളുടെ ചോര പുരണ്ട കൈകളില്‍ ഏല്‍പ്പിക്കാനുള്ള നീചവും മാരകവും ആയ പ്രവൃത്തിയിലായിരുന്നു ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്നത് . ശുദ്ധന്‍ ദുഷ്ടന്റെ ഫലം ചെയ്യും എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ . ആണവക്കരാറില്‍ തട്ടി യു.പി.ഏ. സര്‍ക്കാര്‍ നിലം പതിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ , പിന്നീട് നടക്കുന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ബി.ജെ.പി. അധികാരം കരസ്ഥമാക്കുകയും കരാര്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു . അതിന്റെ ഫലം നമ്മുടെ രാജ്യത്തിലെ മതേതരശക്തികള്‍ ദുര്‍ബ്ബലമാവുകയും ഹൈന്ദവവര്‍ഗ്ഗീയത ആസുരവളര്‍ച്ച നേടുകയുമായിരുന്നു . ഇത് ഇടതുകള്‍ക്ക് അറിയാത്തതല്ല . ആ ഒരു വിപത്താണ് സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി ഒറ്റയടിക്ക് തകര്‍ത്തത് . ഇപ്പോള്‍ അദ്വാനിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിപദ മോഹം സഫലമാകാനുള്ള സാധ്യത അത്ര കൈയെത്താവുന്ന അടുത്തല്ല .
നിര്‍ണ്ണായകമായ അവസരങ്ങളിലെല്ലാം രാജ്യത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങള്‍ക്ക് എതിരായ ഒരു നിലപാടുതറയില്‍ നിന്ന് നാടിനെ തകര്‍ക്കാന്‍ കൂട്ട് നില്‍ക്കുക എന്നത് ഇന്‍ഡ്യയിലെ ഇടതുകളുടെ ഒരു നിയോഗം പോലെയാണ് അവര്‍ കാണുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു . പാക്കിസ്ഥാന്‍ വിഭജനത്തിന് വേണ്ടി മുസ്ലീംകളെക്കാളും വീറോടെ അന്ന് വാദിച്ചത് ഇവിടത്തെ ഇടതുകളായിരുന്നു . ക്വിറ്റ് ഇന്‍ഡ്യാ സമരകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് കാരോടൊപ്പം നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു അവര്‍ക്ക് . ബ്രിട്ടനെതിരെ പോരാടാന്‍ അഹ്വാനം ചെയ്ത നേതാജി അവര്‍ക്ക് ജപ്പാന്റെ ചെരുപ്പ് നക്കി ആയിരുന്നു . ചൈന നമ്മെ ആക്രമിച്ചപ്പോള്‍ ആര് അരെ ആക്രമിച്ചു എന്നറിയാത്ത പോലെ പൊട്ടന്‍ കളി കളിച്ച് ഫലത്തില്‍ ചൈനയ്ക്ക് അനുകൂല നിലപാടെടുത്തു . കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയെ രണ്ടായി പിളര്‍ത്തി ആ പാര്‍ട്ടികള്‍ തന്നെ ഇന്‍ഡ്യയില്‍ അശുവാകാനുള്ള കാരണം അന്നത്തെ ആ നിലപാടായിരുന്നു . ഇന്നും ഇടതുകള്‍ക്ക് ഇന്‍ഡ്യക്കാരാകാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല . അത് പോലെ തന്നെ വിശ്വപൌരത്വം എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിലേക്കുയരാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
1947 ആഗസ്റ്റ് 15 ന് നമ്മുടെ നാട് ആവേശപൂര്‍വ്വം സ്വാതന്ത്ര്യപ്പൊന്‍പ്പുലരിയെ സ്വാഗതം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഇവിടത്തെ ഇടതുകള്‍ കരിദിനം ആചരിക്കുകയായിരുന്നു . ഇന്‍ഡ്യ സ്വതന്ത്രമായില്ല എന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം . ഇന്‍ഡ്യയിലെ ഇടതുകള്‍ അന്ന് തൊട്ട് ഇന്നേ വരെ ഔദ്യോഗികമായി ഇന്‍ഡ്യ സ്വതന്ത്രമായി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല . ഗതികേട് കൊണ്ട് ഇടത് മന്ത്രിമാര്‍ സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന് ദേശീയ പതാക ഉയര്‍ത്താറുണ്ടെങ്കിലും ഒരു ഇടതന്‍ അനുഭാവി പോലും ഇന്നേ വരെ ദേശീയപതാക കൈ കൊണ്ട് തൊട്ടിട്ടില്ല . ചെങ്കോട്ടയില്‍ ചെങ്കൊടി ദേശീയപതാകയായി ഉയര്‍ത്താനാണ് അവര്‍ കാത്തിരിക്കുന്നത് . ത്രിവര്‍ണ്ണ പതാക ഇടതുകള്‍ക്ക് ഹറാമാണ് . അവരാണ് ഇപ്പോള്‍ ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ അഭിനവ അപ്പോസ്തലന്മാരായി അഭിനയിക്കുന്നത് . കാലം മാറുന്നത് മാറ്റത്തിന്റെ ഉസ്താദുകള്‍ക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല . ആണവക്കരാറിനെ എതിര്‍ത്തത് മറ്റൊരു ചരിത്രപരമായ മണ്ടത്തരമായിരുന്നെന്ന് ഇടതുകള്‍ക്ക് വൈകാതെ മനസിലാകും .
യു.പി.ഏ. സര്‍ക്കാര്‍ തല്‍ക്കാലം രക്ഷപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ മതേതരപാരമ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും രാജ്യത്തിന്റെ അഖണ്ഡതയ്ക്കും കൂടി രക്ഷയാണ് . ഇതില്‍ ഇളിഭ്യരായത് ഇടതുകളാണെങ്കിലും ഭരണം കിട്ടിപ്പോയി എന്നു കരുതിയിരുന്ന സംഘപരിവാറുകള്‍ക്ക് നിരാശ മുത്ത് പിരാന്ത് പിടിച്ച പോലെ പിച്ചും പേയും പുലമ്പുകയാണ് . മുന്‍ രഷ്ട്രപതി അബ്ദുള്‍ കലാം , ആണവക്കരാര്‍ ഇന്‍ഡ്യയ്ക്ക് അനുഗുണമാണെന്ന് സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളോട് പറഞ്ഞത് ദൌര്‍ഭാഗ്യകരവും ദു:ഖകരവുമാണെന്ന് പത്രസമേളനം വിളിച്ച് പറഞ്ഞ യശ്വന്ത് സിഹ്ന പൊട്ടിക്കരഞ്ഞില്ല എന്നേയുള്ളൂ . സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിയുടെ നിലപാട് ഇന്‍ഡ്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കും എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ആ പൊട്ടിത്തെറിക്ക് ആധാരം . ഇന്‍ഡ്യയിലെ മതേതരശക്തികള്‍ ഒരു കുടക്കീഴില്‍ അണിനിരന്ന് വര്‍ഗ്ഗീയശക്തികള്‍ക്കെതിരെ ചെറുത്ത് നില്‍ക്കാനുള്ള സാധ്യതയാണ് തെളിഞ്ഞ് വന്നത് . മൂന്നാം‌മുന്നണി തട്ടിക്കൂട്ടി ഉണ്ടാക്കി ത്രികോണ മത്സരം മുഖേന മതേതരശക്തികളെ ദുര്‍ബ്ബലപ്പെടുത്തി അധികാരം സംഘപരിവാറുകള്‍ക്ക് വെള്ളിത്താലത്തില്‍ കാഴ്ച വെക്കാനുള്ള ഇടതുകളുടെ സ്വപ്നമാണ് പൊലിഞ്ഞത് .
പാവം ഇടതുകള്‍ എന്ത് ചെയ്യും ? അവര്‍ക്ക് ശക്തിയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സാണ് മുഖ്യരാഷ്ട്രീയ പ്രതിയോഗി . എന്നാല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സിനെ മാത്രം നേരിട്ട്, ഉള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഒതുങ്ങി ദേശീയരാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നിന്ന് വിട്ട് നില്ക്കാനും കഴിയുന്നില്ല . പിന്നെ പ്രകാശ് കാരാട്ടിനും , ബര്‍ദ്ദനും വേറെന്ത് പണി ? ചന്ദ്രബാബു നായിഡുവിനെപ്പോലെയും , ജയലളിതയെയും പോലെ അവസരം പോലെ ബി.ജെ.പി.യോട് കൂട്ട് കൂടാനും വയ്യ . അങ്ങനെയാണ് അവര്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഇന്‍ഡ്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ദുഷ്ടന്റെ ഫലം ചെയ്യുന്ന ശുദ്ധന്റെ റോളില്‍ ചാനലുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ മെയ്ക്കപ്പ് ഇടേണ്ടി വരുന്നത് . അത് കൂടാതെയാണ് ചുമക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രച്ചുമടിന്റെ ഭാരം . കാരാട്ടിനെ സമ്മതിക്കണം . ചില്ലറപ്പണിയൊന്നുമല്ല അത് .
ജനകീയജനാധിപത്യവിപ്ലവം എന്നാലെന്തെന്ന് ആണവക്കരാരിനെ എതിര്‍ക്കുന്ന , നേതാവ് പറയുന്നതിനൊപ്പിച്ച് തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച എന്ന് പാടുന്ന , ഏതെങ്കിലും ഇടത് അനുഭാവികള്‍ക്ക് അറിയാമോ ? അതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ പ്രത്യയശാസ്ത്രച്ചുമടുകളിലെ ഒരു ഭാണ്ഡക്കെട്ട് . അത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായാലേ , പ്രധാനമന്ത്രി പദം നല്‍കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അത് തിരസ്കരിച്ചത് ഒരു ഹിമാലയന്‍ വിഡ്ഢിത്തം ആയിപ്പോയെന്ന ജ്യോതി ബസുവിന്റെ സുപ്രസിദ്ധ വചനത്തിന്റെ പൊരുളും മനസ്സിലാവൂ . ഇന്നും ഇടതുകള്‍ക്ക് ഇന്‍ഡ്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഫലപ്രദമായി ഇടപെടാന്‍ കഴിയാത്തതിന്റെ കാരണം സി.പി.എം. എന്ന പാര്‍ട്ടിയുടെ പരിപാടിയില്‍ എഴുതിവെച്ചിട്ടുള്ള ആ ഖണ്ഡികകളാണ് . സി.പി.ഐ.ക്ക് ആ അസ്ക്യതയില്ല . എന്നാല്‍ ഇടത് ഐക്യം എന്ന ചതിക്കുഴിയിലാണ് അവര്‍ . സി.പി.എം. എന്ന മഹത്തായ സംഘടന ഈ ചുമടുകള്‍ പേറുന്ന കാലത്തോളം അവര്‍ക്ക് ദുഷ്ടന്റെ ഫലം ചെയ്യാനേ കഴിയൂ . പാവം അണികള്‍ കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്നു . കടലാസിലുറങ്ങുന്ന പാര്‍ട്ടിപ്പരിപാടി തങ്ങളെ ചൂട് ചോറ് മാന്തിക്കുന്നു എന്ന് അവരുണ്ടോ അറിയുന്നു ? കഷ്ടം !
( കോണ്‍ഗ്രസ്സിനോടും യു.പി.ഏ. സഖ്യകക്ഷികളോടും ഒരഭ്യര്‍ഥനയുണ്ട് . പിന്തുണ പിന്‍‌വലിക്കും ... ഇപ്പോ പിന്‍‌വലിക്കും .. നോക്കിക്കോ പിന്‍‌വലിക്ക്വേ ... ഇമ്മട്ടിലുള്ള ഉമ്മാക്കി കാട്ടിയതാണ് ഇപ്പോള്‍ സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടിയുടെ യു.പി.ഏ . പ്രവേശനത്തിന് കളമൊരുക്കിയത് . അടുത്ത പൊതു തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കത് അളവറ്റ ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കും . അതിനാല്‍ ഒരു നന്ദിയെങ്കിലും ഇടതുകളോട് പറയാന്‍ മറക്കണ്ട . ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നാലു കൊല്ലം നിങ്ങളെ താങ്ങി ഇപ്പോള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ രാഷ്ട്രീയനടുത്തെരുവില്‍ നില്‍ക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലായില്ലെ അവര്‍ ? മുലായം ഇല്ലാതെ എന്ത് മൂനാം മുന്നണി ? മൂനാം മുന്നണിയില്ലാതെ ഇടതുകള്‍ക്ക് ഡല്‍ഹിയിലെന്ത് കാര്യം ? )
ആണവക്കരാറിന്റെ രാഷ്ട്രീയം (പോഡ്‌കാസ്റ്റ് )
ആണവക്കരാറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉണ്ടായിട്ടുള്ള വിവാദങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ സംഭവവികാസം , കരാറിനെ ഏറ്റവും ശക്തമായി അനുകൂലിച്ച് കൊണ്ട് സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി നേതാവ് മുലായം സിങ്ങ് യാദവ് രംഗത്ത് വന്നതാണ് . അത് വായിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും എഴുതണമെന്ന് തോന്നി . പക്ഷെ നടുവേദന നിമിത്തം ഇരുന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ പ്രയാസം . അത് കൊണ്ട് മൊക്രോ ഫോണ്‍ ഓണ്‍ ചെയ്ത് , യാതൊരു തയ്യാറെടുപ്പുമില്ലാതെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയത് റെക്കോര്‍ഡ് ചെയ്ത് എഡിറ്റ് ചെയ്യാതെ പോഡ്‌കാസ്റ്റ് ആക്കി പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു . ഇനിയും കുറെ പറയണമെന്നുണ്ട് . പിന്നെയൊരവസരത്തിലാകാം .
വാല്‍ക്കഷണം :
ആണവക്കാരാര്‍ സംബന്ധിച്ച അന്തിമ തീരുമാനം ഏഴാം തീയ്യതിക്കകം അറിയിക്കണമെന്ന് സര്‍ക്കാറിന് ഇടത് പാര്‍ട്ടികളുടെ അന്ത്യശാസനം !
സര്‍ക്കാറിനുള്ള പിന്തുണ എപ്പോള്‍ പിന്‍‌വലിക്കുമെന്ന തീരുമാനം അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്‍പേ എങ്കിലും പ്രഖ്യാപിക്കുമോ സഖാവേ ?
“ ഡല്‍ഹിയില്‍ ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ നാടകം ” ഒരു ഭാജാപാ നേതാവ് !
അപ്പോള്‍ യു.പി.ഏ സര്‍ക്കാറിനെ താഴെയിറക്കാന്‍ തങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഭാജപയുടെ മറ്റൊരു മുതിര്‍ന്ന നേതാവ് യശ്വന്ത് സിഹ്ന സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി നേതാവ് അമര്‍സിങ്ങിനെ ഇന്നലെ വീട്ടില്‍ പോയി സന്ദര്‍ശിച്ചത് രാഷ്ട്രീയസിനിമയാണോ ആര്‍ഷഭാരത നേതാവേ ?
ഇനി പോഡ്‌കാസ്റ്റിലേക്ക് :
ആണവക്കരാര്‍ എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍
വാല്‍ക്കഷണം :
ആണവക്കാരാര്‍ സംബന്ധിച്ച അന്തിമ തീരുമാനം ഏഴാം തീയ്യതിക്കകം അറിയിക്കണമെന്ന് സര്‍ക്കാറിന് ഇടത് പാര്‍ട്ടികളുടെ അന്ത്യശാസനം !
സര്‍ക്കാറിനുള്ള പിന്തുണ എപ്പോള്‍ പിന്‍‌വലിക്കുമെന്ന തീരുമാനം അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുന്‍പേ എങ്കിലും പ്രഖ്യാപിക്കുമോ സഖാവേ ?
“ ഡല്‍ഹിയില്‍ ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ നാടകം ” ഒരു ഭാജാപാ നേതാവ് !
അപ്പോള്‍ യു.പി.ഏ സര്‍ക്കാറിനെ താഴെയിറക്കാന്‍ തങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഭാജപയുടെ മറ്റൊരു മുതിര്‍ന്ന നേതാവ് യശ്വന്ത് സിഹ്ന സമാജ് വാദി പാര്‍ട്ടി നേതാവ് അമര്‍സിങ്ങിനെ ഇന്നലെ വീട്ടില്‍ പോയി സന്ദര്‍ശിച്ചത് രാഷ്ട്രീയസിനിമയാണോ ആര്‍ഷഭാരത നേതാവേ ?
ഇനി പോഡ്‌കാസ്റ്റിലേക്ക് :
ആണവക്കരാര്‍ എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍
ഞാനൊരു അനോണി , നീയൊരു അനോണി, ചിന്തിച്ചു നോക്കിയാല്‍ എല്ലാവരും അനോണി !
“ നാനും ബൊമ്മൈ .... നീയും ബൊമ്മൈ ... നിനൈത്ത് പാര്‍ത്താല്‍ എല്ലാം ബൊമ്മൈ ...” കണ്ണദാസന്‍ എഴുതിയ ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ വരി കടം വാങ്ങിയതാണ് ഈ തലക്കെട്ട് . അനോണി പ്രശ്നം ഞാന്‍ ബ്ലോഗില്‍ ഉയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് വിചിത്രമായ പല വാദഗതികളും കേള്‍ക്കാന്‍ ഇടയായി . ഭൂലോകവും ബൂലോഗവും ഒന്നാണെന്ന് ഞാന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണെന്റെ പ്രശ്നം എന്ന് ചിലര്‍ പറഞ്ഞു . അത് ശരി തന്നെയാണ് . ബൂലോഗം എന്ന് ഒരു പ്രത്യേക ലോഗം ഉണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല . തനിക്ക് പറയാനുള്ളത് മറ്റുള്ളവരെ കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ ഓരോരുത്തരും ഓരോ മാധ്യമം തേടുന്നുണ്ട് . അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളും ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളും ആണ് ഇക്കാലത്ത് കഴിവും ഭാവനയും ഉള്ളവര്‍ക്ക് ഇതിന് അവസരമൊരുക്കുന്നത് . ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിന് ഇവ രണ്ടും അപ്രാപ്യമാണ് . അവിടെയാണ് ബ്ലോഗിന്റെ പ്രസക്തി . തനിക്ക് പറയാനുള്ളത് പറയന്‍ താരതമ്യേന എളുപ്പത്തില്‍ പ്രാപ്യമായ ഒരു മാധ്യമം ഉപയോഗിച്ച് ചുരുക്കം ചിലരുമായി സംവദിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം .
അനോണി പേര് ഉപയോഗിക്കാന്‍ കാരണമായി ഒരാള്‍ പറഞ്ഞത് എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടല്ല എന്റെ നാമകരണം നടന്നത് . യഥാര്‍ഥ ലോകത്തില്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പേര് എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല , അതിനാല്‍ ഇവിടെയെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനൊത്ത പേര് സ്വീകരിക്കട്ടെ എന്നാണ് . അങ്ങനെ തന്നിഷ്ടപ്രകാരം സ്വീകരിച്ച ബൂലോഗപ്പേര് മരക്കോന്തന്‍, ഈനാമ്പേച്ചി,കുപ്പത്തൊട്ടി, കുറ്റിച്ചൂല്‍, തുടങ്ങി ഇപ്പറയുന്ന ബൂലോഗത്ത് പ്രിയങ്കരമായ പേരുകളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്ഥമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല .
ചിലര്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു , ഒരു പേരും ഫോട്ടോയും ഫോണ്‍ നമ്പറും പ്രൊഫൈലില്‍ കൊടുത്താല്‍ അത് നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് എന്നതിന് എന്താണൊരു ഉറപ്പ് എന്ന് . നല്ല ചോദ്യമായിരുന്നു അത് . ഞാന്‍ ഞാനാണെന്ന് ആരെയെങ്കിലും ബോധ്യപ്പെടുത്തണമെങ്കില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ ആരെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ ബോധ്യപ്പെടണ്ടെ ? ഈ ബ്ലോഗില്‍ എന്റെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ് തന്നെ “എന്നെ തേടുന്ന ഞാന്‍ ” എന്നാണ് . ഒരിക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാനിടയില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യമായി അതിപ്പോഴും എന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട് . ഈ ഞാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണ് എന്ന് എങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് ഒരാളോട് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ കഴിയുക ? നാളെ ഞാന്‍ ഒരു നുണയായി ഒടുങ്ങിപ്പോവില്ലെന്നുള്ളതിന് എന്താണൊരു ഉറപ്പ് ? അപ്പോള്‍ ഇന്നലെ വരെ ഒരു വിലാസവും ആകൃതിയും അയാള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നാരാണ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുക ? എന്നാലും ആ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലുകള്‍ എങ്ങനെയാണ് വിശ്വസനീയമാ‍വുക ? ഈ ലോകത്ത് ഒരനോണിയുടെ പ്രസക്തിയേ എനിക്കുള്ളൂ എന്ന് ഞാന്‍ പണ്ടേ തിരിച്ചറിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . അങ്ങനെ വിചാരപ്പെടുമ്പോള്‍ ആരാണനോണിയല്ലാത്തത് ? ഒരനോണിക്ക് പിന്നെയുമൊരനോണിയാകാന്‍ കഴിയുമോ ? താല്‍ക്കാലികമായൊരു അസ്തിത്വത്തിന്റെ പിന്‍‌ബലത്തില്‍ അഹങ്കരിക്കുന്ന അനോണികള്‍ക്ക് ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാവില്ല . താനൊരു വെറും അനോണിയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ ഒരനോണിക്കും കഴിയില്ല , അഥവാ കഴിഞ്ഞാലും അംഗീകരിക്കില്ല . കാരണം അനോണിയല്ലാത്ത സനോണിയായ ഒരു പരമാത്മാവ് എന്നിലുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ വീമ്പിളക്കിക്കളയും .
*****************************************************************
മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പില്‍ (86-17[ജൂണ്‍29-ജൂലയ്5]) കെ. സുമലത എഴുതിയ ‘കുടുംബ’ങ്ങളേ ,നിങ്ങള്‍ കള്ളം കളിക്കുകയാണ് എന്ന ലേഖനം അതിന്റെ മൌലികമായ ചിന്തകള്‍ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമാണ് . ചിന്തകളും നിരീക്ഷണങ്ങളും മൌലികമാവുമ്പോള്‍ അത് വ്യവസ്ഥാപിതമായ ആശയങ്ങളോടും നടപ്പ് രീതികളോടും കലഹിക്കുന്നു . ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്ന് ബ്രൂണോ പറയുമ്പോള്‍ അത് അദ്ദേഹത്തിനൊഴികെ മറ്റാര്‍ക്കും സ്വീകാര്യമല്ലായിരുന്നു . അതാണ് മൌലികചിന്തകളുടെ എക്കാലത്തെയും വിധി . ചിന്തിക്കുന്നവര്‍ കാലത്തിന് മുന്‍പേ സഞ്ചരിക്കുന്നു . അത്തരക്കാരെ പിന്‍‌തുടര്‍ന്ന് കല്ലെറിയുന്നു സാധാരണജനം .
കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിനെതിരെ നിരവധി ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട് ലേഖിക പ്രസ്തുത ലേഖനത്തില്‍ . സ്നേഹവും സാന്ത്വനവും സുരക്ഷിതത്വവും വ്യക്തികള്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന ലോകത്തിലെ ഒരേയൊരു ഇടമാണ് കുടുംബം എന്നാണ് സങ്കല്പം . എന്നാല്‍ ഇപ്പറഞ്ഞവ അതിലെ അന്തേവാസികള്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ ഇന്ന് കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ ? മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക ദിശാസന്ധിയിലാണ് കുടുംബം എന്ന പ്രസ്ഥാനം ഉയര്‍ന്ന് വന്നത് . നിരവധി പരിണാമങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായി ഇന്നത് അണുകുടുംബം എന്ന തലത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നു .
കുടുംബം നിലനില്‍ക്കേണ്ടതുണ്ടോ ? അത് ജീവിതവിരുദ്ധമായ ആശയമല്ലേ ? കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ വിമര്‍ശനം ഉന്നയിക്കാന്‍ സമയമായി എന്ന മുഖവുരയോടെ ലേഖിക ചോദിക്കുന്നു .
ഏതാനും ദിവസം കൊണ്ട് ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെ നിര്‍വ്വഹിച്ച് , ഒന്നും നേടുകയോ നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതെ ഒരായുസ്സിനെ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ ആവിഷ്കരിച്ച് മരിച്ചുപോകുന്ന ഒരു ശലഭത്തിന് അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന അര്‍ഥമെങ്കിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിന് പ്രാപ്തമാക്കാന്‍ കുടുംബജീവിതത്തില്‍ സാധ്യമാകുന്നുണ്ടോ ? ലേഖിക തുടരുന്നു : കുടുംബം യഥാര്‍ഥ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിച്ച് അതിനുവേണ്ട കപട അസ്തിത്വത്തെ ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനമാണ്. അത് കൊണ്ട് പ്രാപഞ്ചികമായ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിന്റെ സത്യസന്ധമായ ആവിഷ്കാരം ഒരു ശലഭത്തോളം പൂര്‍ണ്ണമായെങ്കിലും നിറവേറ്റാന്‍ മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും കഴിയുകയില്ല .
ഒന്‍പതോളം പേജുകളില്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന ലേഖനത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ , മനുഷ്യസഹവാസത്തേയും ബന്ധങ്ങളേയും കുടുംബവ്യവസ്ഥയുടെ വിലക്കില്ലാതെ പുരോഗമനപരമായി എങ്ങനെ പുന:സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നതായി ലേഖിക സമര്‍ഥിക്കുന്നു . ദീര്‍ഘകാലം കുടുംബം എന്ന തുരങ്കത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചത്കൊണ്ട് ഇനിയൊരു രക്ഷപ്പെടല്‍ സാധ്യമാണോ എന്ന സംശയം പോലും അസാധ്യമാണെന്ന് ലേഖിക പറയുന്നു. സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ പരിണാമദശ അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞതാണ് , ജീവിതം പോലെ തന്നെ . ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും പാകമാകുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ കുടുംബത്തെ അപ്രസക്തമാക്കാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള പരിണാമശേഷി തലമുറകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും സമൂഹം കൈവരിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ലേഖനം ഉപസംഹരിക്കുന്നു .
വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ശീലങ്ങളും അലംഘനീയമാണെന്നും പരിപാവനമാണെന്നുമാണ് സാധാരണയായി ആളുകള്‍ പൊതുവെ ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് . അത് കൊണ്ട് അത്തരം ധാരണകള്‍ക്കെതിരായ ചിന്തകള്‍ കേള്‍ക്കുന്ന മാത്രയില്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുക എന്നതാണവരുടെ രീതി . അതില്‍ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല . വിശ്വാസങ്ങള്‍ തന്നെയാണവര്‍ക്ക് ജീവിതം .
അനോണി പേര് ഉപയോഗിക്കാന്‍ കാരണമായി ഒരാള്‍ പറഞ്ഞത് എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടല്ല എന്റെ നാമകരണം നടന്നത് . യഥാര്‍ഥ ലോകത്തില്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പേര് എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല , അതിനാല്‍ ഇവിടെയെങ്കിലും എന്റെ ഇഷ്ടത്തിനൊത്ത പേര് സ്വീകരിക്കട്ടെ എന്നാണ് . അങ്ങനെ തന്നിഷ്ടപ്രകാരം സ്വീകരിച്ച ബൂലോഗപ്പേര് മരക്കോന്തന്‍, ഈനാമ്പേച്ചി,കുപ്പത്തൊട്ടി, കുറ്റിച്ചൂല്‍, തുടങ്ങി ഇപ്പറയുന്ന ബൂലോഗത്ത് പ്രിയങ്കരമായ പേരുകളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്ഥമായ ഒന്നായിരുന്നില്ല .
ചിലര്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു , ഒരു പേരും ഫോട്ടോയും ഫോണ്‍ നമ്പറും പ്രൊഫൈലില്‍ കൊടുത്താല്‍ അത് നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് എന്നതിന് എന്താണൊരു ഉറപ്പ് എന്ന് . നല്ല ചോദ്യമായിരുന്നു അത് . ഞാന്‍ ഞാനാണെന്ന് ആരെയെങ്കിലും ബോധ്യപ്പെടുത്തണമെങ്കില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ ആരെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ ബോധ്യപ്പെടണ്ടെ ? ഈ ബ്ലോഗില്‍ എന്റെ ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റ് തന്നെ “എന്നെ തേടുന്ന ഞാന്‍ ” എന്നാണ് . ഒരിക്കലും ഉത്തരം കിട്ടാനിടയില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യമായി അതിപ്പോഴും എന്നെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട് . ഈ ഞാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണ് എന്ന് എങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് ഒരാളോട് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ കഴിയുക ? നാളെ ഞാന്‍ ഒരു നുണയായി ഒടുങ്ങിപ്പോവില്ലെന്നുള്ളതിന് എന്താണൊരു ഉറപ്പ് ? അപ്പോള്‍ ഇന്നലെ വരെ ഒരു വിലാസവും ആകൃതിയും അയാള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നാരാണ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുക ? എന്നാലും ആ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലുകള്‍ എങ്ങനെയാണ് വിശ്വസനീയമാ‍വുക ? ഈ ലോകത്ത് ഒരനോണിയുടെ പ്രസക്തിയേ എനിക്കുള്ളൂ എന്ന് ഞാന്‍ പണ്ടേ തിരിച്ചറിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . അങ്ങനെ വിചാരപ്പെടുമ്പോള്‍ ആരാണനോണിയല്ലാത്തത് ? ഒരനോണിക്ക് പിന്നെയുമൊരനോണിയാകാന്‍ കഴിയുമോ ? താല്‍ക്കാലികമായൊരു അസ്തിത്വത്തിന്റെ പിന്‍‌ബലത്തില്‍ അഹങ്കരിക്കുന്ന അനോണികള്‍ക്ക് ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാവില്ല . താനൊരു വെറും അനോണിയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ ഒരനോണിക്കും കഴിയില്ല , അഥവാ കഴിഞ്ഞാലും അംഗീകരിക്കില്ല . കാരണം അനോണിയല്ലാത്ത സനോണിയായ ഒരു പരമാത്മാവ് എന്നിലുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ വീമ്പിളക്കിക്കളയും .
*****************************************************************
മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പില്‍ (86-17[ജൂണ്‍29-ജൂലയ്5]) കെ. സുമലത എഴുതിയ ‘കുടുംബ’ങ്ങളേ ,നിങ്ങള്‍ കള്ളം കളിക്കുകയാണ് എന്ന ലേഖനം അതിന്റെ മൌലികമായ ചിന്തകള്‍ കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമാണ് . ചിന്തകളും നിരീക്ഷണങ്ങളും മൌലികമാവുമ്പോള്‍ അത് വ്യവസ്ഥാപിതമായ ആശയങ്ങളോടും നടപ്പ് രീതികളോടും കലഹിക്കുന്നു . ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്ന് ബ്രൂണോ പറയുമ്പോള്‍ അത് അദ്ദേഹത്തിനൊഴികെ മറ്റാര്‍ക്കും സ്വീകാര്യമല്ലായിരുന്നു . അതാണ് മൌലികചിന്തകളുടെ എക്കാലത്തെയും വിധി . ചിന്തിക്കുന്നവര്‍ കാലത്തിന് മുന്‍പേ സഞ്ചരിക്കുന്നു . അത്തരക്കാരെ പിന്‍‌തുടര്‍ന്ന് കല്ലെറിയുന്നു സാധാരണജനം .
കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിനെതിരെ നിരവധി ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട് ലേഖിക പ്രസ്തുത ലേഖനത്തില്‍ . സ്നേഹവും സാന്ത്വനവും സുരക്ഷിതത്വവും വ്യക്തികള്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന ലോകത്തിലെ ഒരേയൊരു ഇടമാണ് കുടുംബം എന്നാണ് സങ്കല്പം . എന്നാല്‍ ഇപ്പറഞ്ഞവ അതിലെ അന്തേവാസികള്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ ഇന്ന് കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ ? മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക ദിശാസന്ധിയിലാണ് കുടുംബം എന്ന പ്രസ്ഥാനം ഉയര്‍ന്ന് വന്നത് . നിരവധി പരിണാമങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായി ഇന്നത് അണുകുടുംബം എന്ന തലത്തില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്നു .
കുടുംബം നിലനില്‍ക്കേണ്ടതുണ്ടോ ? അത് ജീവിതവിരുദ്ധമായ ആശയമല്ലേ ? കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ വിമര്‍ശനം ഉന്നയിക്കാന്‍ സമയമായി എന്ന മുഖവുരയോടെ ലേഖിക ചോദിക്കുന്നു .
ഏതാനും ദിവസം കൊണ്ട് ജനനം മുതല്‍ മരണം വരെ നിര്‍വ്വഹിച്ച് , ഒന്നും നേടുകയോ നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതെ ഒരായുസ്സിനെ അതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതയില്‍ ആവിഷ്കരിച്ച് മരിച്ചുപോകുന്ന ഒരു ശലഭത്തിന് അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന അര്‍ഥമെങ്കിലും മനുഷ്യജീവിതത്തിന് പ്രാപ്തമാക്കാന്‍ കുടുംബജീവിതത്തില്‍ സാധ്യമാകുന്നുണ്ടോ ? ലേഖിക തുടരുന്നു : കുടുംബം യഥാര്‍ഥ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിച്ച് അതിനുവേണ്ട കപട അസ്തിത്വത്തെ ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥാപനമാണ്. അത് കൊണ്ട് പ്രാപഞ്ചികമായ മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിന്റെ സത്യസന്ധമായ ആവിഷ്കാരം ഒരു ശലഭത്തോളം പൂര്‍ണ്ണമായെങ്കിലും നിറവേറ്റാന്‍ മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും കഴിയുകയില്ല .
ഒന്‍പതോളം പേജുകളില്‍ പരന്നുകിടക്കുന്ന ലേഖനത്തിന്റെ അവസാനത്തില്‍ , മനുഷ്യസഹവാസത്തേയും ബന്ധങ്ങളേയും കുടുംബവ്യവസ്ഥയുടെ വിലക്കില്ലാതെ പുരോഗമനപരമായി എങ്ങനെ പുന:സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നതായി ലേഖിക സമര്‍ഥിക്കുന്നു . ദീര്‍ഘകാലം കുടുംബം എന്ന തുരങ്കത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചത്കൊണ്ട് ഇനിയൊരു രക്ഷപ്പെടല്‍ സാധ്യമാണോ എന്ന സംശയം പോലും അസാധ്യമാണെന്ന് ലേഖിക പറയുന്നു. സാമൂഹികജീവിതത്തിന്റെ പരിണാമദശ അനിശ്ചിതത്വം നിറഞ്ഞതാണ് , ജീവിതം പോലെ തന്നെ . ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും പാകമാകുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ കുടുംബത്തെ അപ്രസക്തമാക്കാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള പരിണാമശേഷി തലമുറകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും സമൂഹം കൈവരിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ ലേഖനം ഉപസംഹരിക്കുന്നു .
വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ശീലങ്ങളും അലംഘനീയമാണെന്നും പരിപാവനമാണെന്നുമാണ് സാധാരണയായി ആളുകള്‍ പൊതുവെ ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത് . അത് കൊണ്ട് അത്തരം ധാരണകള്‍ക്കെതിരായ ചിന്തകള്‍ കേള്‍ക്കുന്ന മാത്രയില്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുക എന്നതാണവരുടെ രീതി . അതില്‍ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല . വിശ്വാസങ്ങള്‍ തന്നെയാണവര്‍ക്ക് ജീവിതം .
വായനയും ബ്ലോഗും ....
ഈ ആഴ്ചയിലെ മാതൃഭൂമി വാരികയില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന ആള്‍ദൈവങ്ങളെപ്പറ്റിയും മറ്റും കനപ്പെട്ട ലേഖനങ്ങളാണുള്ളത് . ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വായന നമുക്ക് ബ്ലോഗില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയില്ല . വായനക്കാരുടെ കത്തുകള്‍ പോലും എത്ര പ്രൌഢഗംഭീരങ്ങളാണ് . മലയാളത്തിലെ എഴുത്തുകാരും വായനക്കാരും ബ്ലോഗിനെ കണക്കിലെടുക്കുന്നതേയില്ല എന്നാണിത് കാണിക്കുന്നത് . ചില നല്ല എഴുത്തുകാര്‍ ഇപ്പോഴും ബ്ലോഗിലുണ്ട് . അവരും ക്രമേണ ബ്ലോഗിനോട് വിട പറയും . ബ്ലോഗ് വളര്‍ന്ന് അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളോട് കിടപിടിക്കത്തക്ക വിധം ഗൌരവമായി എഴുതാനും വായിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു മാധ്യമമായി വികസിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് അതിനെ തടയുന്ന ദുഷ്പ്രവണതകള്‍ മലയാളം ബ്ലോഗിന്റെ പര്യായമായി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . ഇനി അത് മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ കഴിയില്ല . വായിക്കുന്നവരും എഴുതുന്നവരും കമന്റ് എഴുതുന്നവരുമായി ആകെ ഒരു നൂറോളം പേരേ ഇപ്പോള്‍ ബ്ലോഗില്‍ സജീവമയുള്ളൂ . എന്നാല്‍ ആയിരക്കണക്കിന് ബ്ലോഗുകള്‍ മലയാളത്തില്‍ ഉണ്ട് താനും . ബ്ലോഗിനെ പറ്റി ഞാന്‍ വെറുതെ പ്രതീക്ഷ വെച്ചു പുലര്‍ത്തിയതാണ് . ഒരു പരദൂഷണ വേദി എന്നതിലപ്പുറം ബ്ലോഗിന് കേരളീയ സമൂഹത്തില്‍ പ്രസക്തിയൊന്നും ഇപ്പോഴില്ല .
അനോണിയായി ബ്ലോഗിലെ ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്താല്‍ എന്ത് തോന്നും എന്ന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരു ബിനാമി ഐഡി ഉണ്ടാക്കി ബെര്‍ളി തോമസ്സിന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ഒരു കമന്റ് എഴുതി . വളരെ ഗൌരവമായ ഒരു ചര്‍ച്ചയായി തോന്നിയിരുന്നു എനിക്കത് . കമന്റ് പബ്ലിഷ് ആയപ്പോള്‍ എനിക്ക് നിരാശയാണ് തോന്നിയത് . കാരണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായവും ഗൌരവമായതായിരുന്നു . കേരള സമൂഹത്തെ മൊത്തത്തില്‍ ബാധിക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നം . ഒരനോണി നാമത്തിലായിരുന്ന ആ കമന്റിന്, ബെര്‍ളി ആ കമന്റിന്റെ പ്രസക്തി ഉള്‍ക്കൊണ്ടിട്ടാവണം മറുപടിയുമെഴുതി . പിന്നീട് ഞാന്‍ അനോണി നാമത്തില്‍ തുടര്‍ന്നൊന്നുമെഴുതിയില്ല . എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം പേരില്‍ തന്നെ ആ പോസ്റ്റില്‍ എഴുതാന്‍ തോന്നി . പക്ഷെ താല്‍ക്കാലികമായി ബ്ലോഗില്‍ നിന്ന് വിട്ട് നില്ക്കാനും കമന്റ് എഴുത്ത് നിര്‍ത്താനും തീരുമാനിച്ചതിനാല്‍ എനിക്ക് ആ തീരുമാനത്തോട് നീതി പുലര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു . ഞാന്‍ ഉടനെ തന്നെ ആ ബിനാമി ഐഡി ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു .
അവനവന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ഒരാള്‍ക്ക് എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് . ഐഡന്റി നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന മാനസികാഘാതത്തെപ്പറ്റി വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഒരു ചെറുകഥ വായിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു . എം.മുകുന്ദനോ , കാക്കനാടനോ , പുനത്തിലോ അല്ലെങ്കില്‍ വേറെ ആരെങ്കിലുമാണോ എഴുതിയതെന്ന് ഓര്‍മയില്ല . കഥയുടെ സാരാംശം ഇതായിരുന്നു :
അന്നും പതിവ് പോലെയാണ് അയാള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത് . ഭാര്യ കൈ വീശി യാത്രയയച്ചതാണ് , ഓഫീസ് ബാഗ് തന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചതും അവള്‍ തന്നെ ! വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി റോഡിലൂടെ അല്പദൂരം നടന്നപ്പോള്‍ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ എതിരെ നടന്നു വരുന്നു . അയാള്‍ അവരെ കൈയുര്‍ത്തി അഭിവാദ്യം ചെയ്തു . പക്ഷെ എന്തതിശയം ! ഇന്നലെ രാത്രി പോലും സംസാരിച്ചു പിരിഞ്ഞ അവര്‍ അയാളെ ഒരപരിചിതനെപ്പോലെ നോക്കുന്നു . അടുത്ത് ചെന്ന് കുശലം പറയാന്‍ ഭാവിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ ചോദിക്കുന്നു “ സാര്‍ എവിട്‌ന്നാ ... ? ”
വഴിയില്‍ പിന്നീട് ആരും അയാളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല . വിയര്‍ത്ത് കുളിച്ച് ഒരു വിധം ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ അയാളോട് അപരിചിതഭാവത്തില്‍ ചോദിക്കുന്നു “ ആരെക്കാണാനാ .... എന്തിനാ ... ? ”
ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ച് നടന്ന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ സ്വന്തം ഭാര്യയും അയാളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല . !
ഇതാണ് കഥയുടെ രത്നച്ചുരുക്കം . ഒരു ഫാന്റസിയുടെ രൂപത്തില്‍ ഒരുവന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ക്രൈസിസ് അയാളിലുണ്ടാക്കുന്ന ആഘാതം വളരെ മനോഹരമയി ആ കഥയില്‍ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു .
അനോണിയായി ബ്ലോഗിലെ ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്താല്‍ എന്ത് തോന്നും എന്ന് പരീക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരു ബിനാമി ഐഡി ഉണ്ടാക്കി ബെര്‍ളി തോമസ്സിന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ഒരു കമന്റ് എഴുതി . വളരെ ഗൌരവമായ ഒരു ചര്‍ച്ചയായി തോന്നിയിരുന്നു എനിക്കത് . കമന്റ് പബ്ലിഷ് ആയപ്പോള്‍ എനിക്ക് നിരാശയാണ് തോന്നിയത് . കാരണം ഞാന്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായവും ഗൌരവമായതായിരുന്നു . കേരള സമൂഹത്തെ മൊത്തത്തില്‍ ബാധിക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നം . ഒരനോണി നാമത്തിലായിരുന്ന ആ കമന്റിന്, ബെര്‍ളി ആ കമന്റിന്റെ പ്രസക്തി ഉള്‍ക്കൊണ്ടിട്ടാവണം മറുപടിയുമെഴുതി . പിന്നീട് ഞാന്‍ അനോണി നാമത്തില്‍ തുടര്‍ന്നൊന്നുമെഴുതിയില്ല . എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം പേരില്‍ തന്നെ ആ പോസ്റ്റില്‍ എഴുതാന്‍ തോന്നി . പക്ഷെ താല്‍ക്കാലികമായി ബ്ലോഗില്‍ നിന്ന് വിട്ട് നില്ക്കാനും കമന്റ് എഴുത്ത് നിര്‍ത്താനും തീരുമാനിച്ചതിനാല്‍ എനിക്ക് ആ തീരുമാനത്തോട് നീതി പുലര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു . ഞാന്‍ ഉടനെ തന്നെ ആ ബിനാമി ഐഡി ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു .
അവനവന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ഒരാള്‍ക്ക് എത്ര പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് . ഐഡന്റി നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന മാനസികാഘാതത്തെപ്പറ്റി വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഒരു ചെറുകഥ വായിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു . എം.മുകുന്ദനോ , കാക്കനാടനോ , പുനത്തിലോ അല്ലെങ്കില്‍ വേറെ ആരെങ്കിലുമാണോ എഴുതിയതെന്ന് ഓര്‍മയില്ല . കഥയുടെ സാരാംശം ഇതായിരുന്നു :
അന്നും പതിവ് പോലെയാണ് അയാള്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഓഫീസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത് . ഭാര്യ കൈ വീശി യാത്രയയച്ചതാണ് , ഓഫീസ് ബാഗ് തന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചതും അവള്‍ തന്നെ ! വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി റോഡിലൂടെ അല്പദൂരം നടന്നപ്പോള്‍ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ എതിരെ നടന്നു വരുന്നു . അയാള്‍ അവരെ കൈയുര്‍ത്തി അഭിവാദ്യം ചെയ്തു . പക്ഷെ എന്തതിശയം ! ഇന്നലെ രാത്രി പോലും സംസാരിച്ചു പിരിഞ്ഞ അവര്‍ അയാളെ ഒരപരിചിതനെപ്പോലെ നോക്കുന്നു . അടുത്ത് ചെന്ന് കുശലം പറയാന്‍ ഭാവിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ ചോദിക്കുന്നു “ സാര്‍ എവിട്‌ന്നാ ... ? ”
വഴിയില്‍ പിന്നീട് ആരും അയാളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല . വിയര്‍ത്ത് കുളിച്ച് ഒരു വിധം ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ അയാളോട് അപരിചിതഭാവത്തില്‍ ചോദിക്കുന്നു “ ആരെക്കാണാനാ .... എന്തിനാ ... ? ”
ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ച് നടന്ന് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ സ്വന്തം ഭാര്യയും അയാളെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല . !
ഇതാണ് കഥയുടെ രത്നച്ചുരുക്കം . ഒരു ഫാന്റസിയുടെ രൂപത്തില്‍ ഒരുവന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ക്രൈസിസ് അയാളിലുണ്ടാക്കുന്ന ആഘാതം വളരെ മനോഹരമയി ആ കഥയില്‍ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു .
അനോണി മുതല്‍ ആണവക്കരാര്‍ വരെ .....
മിനിഞ്ഞാന്ന് രാവിലെ തലശ്ശേരി സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ബസ്സിറങ്ങുമ്പോള്‍ മഴക്കാലത്തിന്റെ യാതൊരു പ്രതീതിയുമില്ലായിരുന്നു. അതെനിക്ക് തെല്ലൊരു നിരാശയുണ്ടാക്കി . മഴ കാണാനും, പറ്റുമെങ്കില്‍ മഴയില്‍ നന്നായൊന്ന് നനയാനുമാണ് ഇക്കുറി നാട്ടിലെത്തിയത് . മിക്കവാറും എല്ലാ മാസങ്ങളിലും ഞാന്‍ ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ക്കായി നാട്ടിലെത്താറുണ്ട് . പക്ഷെ ഇത്തവണ മഴ കാണാനായിട്ട് തന്നെയായിരുന്നു പുറപ്പെട്ടത് . പുറപ്പെടുന്നതിന് മുന്‍പ് ജിടോക്കില്‍ ചാറ്റ് ചെയ്ത ഷാജി മുല്ലൂക്കാരന്‍ എന്ന ഓര്‍ക്കുട്ട് സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു : “ നാട്ടില്‍ നല്ല മഴയാണ് മാഷേ ... ” അത് തന്നെയാണ് എനിക്കും വേണ്ടത് എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ് അവനോട് വിട പറഞ്ഞതാണ് . വരണ്ടുണങ്ങിയ തലശ്ശേരി ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡ് കണ്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടി . ഏതായാലും ഇന്നലെ സാമാന്യം നല്ല പോലെ ഒരു മഴ പെയ്തിരുന്നു . പക്ഷെ ഇനിയും നാട്ടില്‍ പല സ്ഥലത്തും കിണറുകളില്‍ ഉറവ വന്നിട്ടില്ല . ഇന്നലെ ഞാന്‍ വീടിന്റെ ഇറയത്ത് ( “ഛേദി ”എന്നാണ് നാട്ടില്‍ പറയുക, കോലായ് എന്നാണ് പൊതുവായ പ്രയോഗം)ഇരുന്ന് മഴവെള്ളം മുറ്റത്ത് വീഴുന്നതിന്റെ രൌദ്രതാളം ആസ്വദിച്ചു . മഴയ്ക്ക് ആയിരം ഭാവങ്ങളാണെന്ന് തോന്നാറുണ്ട് . മഴ നമ്മെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കും, ചിലപ്പോള്‍ അത് നമ്മെ ഭയചകിതരാക്കും . പ്രകൃതിയുടെ ഈ ഭാവമാറ്റങ്ങളെല്ലാം കടലാസില്‍ പകര്‍ത്തി ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരനാകണമെന്നായിരുന്നു ചെറുപ്പത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മോഹം . പക്ഷെ , എവിടെയാണ് പിഴച്ചതെന്ന് അറിയില്ല . ഇപ്പോള്‍ പക്ഷെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നിലും നിരാശ തോന്നുന്നില്ല . നമ്മള്‍ ആരൊക്കെയോ ആകണമെന്ന് മോഹിക്കുന്നു . ഒടുവില്‍ ആരോ ആയിത്തീരുന്നു . അത്രേയുള്ളൂ ജീവിതം . പിന്നെ ഒന്നുണ്ട് ; എനിക്ക് ഞാനാകാനേ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ .
നാലാള്‍ ഒത്ത് കൂടുമ്പോള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട രണ്ട് ആളായാലും മതി , നമ്മള്‍ സംസാരിക്കുക പൊതുകാര്യങ്ങളായിരിക്കും . അങ്ങനെയാണ് അനോണി പ്രശ്നം മുതല്‍ ആണവക്കരാര്‍ തുടങ്ങി എന്തും ചര്‍ച്ചാ വിഷയമാകുന്നത് . വാസ്ഥവത്തില്‍ നമ്മള്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ നാം ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല . നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നമ്മെ അലട്ടുന്ന നൂറ് നൂറ് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും . അതാരുമായും ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല . ആരും അതിനൊരുക്കവുമല്ല . അമൂര്‍ത്തമായ പൊതുകാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് പോലെ തന്നെയോ അതിനാക്കാളേറെയോ സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളും മറ്റുള്ളവരുമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും പരിഹാരം കാണാനും നമുക്ക് കഴിയണമായിരുന്നു .
ഞാന്‍ എത്രയോ ജീവിതം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു തീര്‍ത്ത പോലെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് . എത്രയെത്ര പേരെ എവിടെയെവിടെ വെച്ചെല്ല്ലാം കണ്ടുമുട്ടി ! പരിചയപ്പെടുന്നവരോടെല്ലാം അവരുടെ കുടുംബകാര്യങ്ങള്‍ തൊട്ട് അവരുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ , കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ , എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാറുണ്ട് . ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ ഇതിഹാസമാണെന്നും അത് അനുപമമാണെന്നും ഞാന്‍ കരുതുന്നു . ഞാന്‍ ഇതേവരെ കണ്ട് , മനസ്സ് കൊണ്ട് അടുത്തറിഞ്ഞവരില്‍ എത്ര പേര് ഇന്ന് ബാക്കിയുണ്ട് ? ഉള്ളവര്‍ തന്നെ എവിടെ , എങ്ങനെയായിരിക്കും ഇപ്പോള്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാവുക ? എന്റെ സമപ്രായക്കാര്‍ എത്രയോ പേര് ഇന്നില്ല . മരിക്കാനാണെങ്കില്‍ പിന്നെയെന്തിന് ജനിയ്ക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ മുന്‍പൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കളോട് കുസൃതിയായി ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു .
“സ്വീറ്റി പ്രിയദര്‍ശന്‍ ” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മുഴുവന്‍ പേര് . മെഡിസിന് അവസാനവര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയായിരുന്ന അവളെ മദിരാശിയില്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്ന പ്രിയദര്‍ശന്‍ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു . അങ്ങനെയാണ് സ്വീറ്റി , സ്വീറ്റിപ്രിയദര്‍ശന്‍ ആയത് . കല്യാണത്തിന് ശേഷവും തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുമെന്ന് വരനും രക്ഷിതാക്കളും ഉറപ്പ് നല്‍കിയതായിരുന്നു . എന്നാല്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിന്റെ അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ അവര്‍ മദിരാശിയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറ്റി . സ്വീറ്റിക്ക് തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല . ഭര്‍ത്താവ് രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോയാല്‍ തിരിച്ചെത്തുക രാത്രിയായിരിക്കും .
1975ല്‍ മദിരാശിയില്‍ മലയാളം സര്‍ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ അംഗങ്ങളെ ചേര്‍ക്കുന്നതിന് വേണ്ടി മലയാളികളുടെ വീടുകള്‍ പരതിപ്പിടിച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ സ്വീറ്റിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ തനിച്ചായിരുന്നു . വീടുകളില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ വരിക്കാര്‍ക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു ലൈബ്രറി നടത്തുന്നവനാണ് ഞാന്‍ എന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ട ഭാവം വിവരണാതീതമായിരുന്നു . കാരണം അന്ന് റേഡിയോ അല്ലാതെ വിനോദത്തിനോ , വിവരങ്ങള്‍ കൈമാറാനോ മറ്റൊരു ഉപാധിയുമില്ലായിരുന്നു . ആര്‍ത്തിയോടെ മൂന്ന് നാല് പുസ്തകങ്ങള്‍ അവള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു. അന്നാണ് സ്വീറ്റി അവളുടെ കഥ എന്നോട് പറയുന്നത് . ഡോക്റ്റര്‍ ആവുക എന്ന ആഗ്രഹം സഫലമാകാത്തതിന്റെ നിരാശ അവള്‍ മറച്ചു വെച്ചില്ല . ഡ്രോയിങ്ങ് റൂമിലെ ഷോ കെയിസില്‍ ഒരു വൃദ്ധന്റെ എണ്ണച്ഛായാചിത്രം സ്വീറ്റി എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു . താന്‍ വൃദ്ധനായാല്‍ എങ്ങനെയുണ്ടാവും എന്ന് പ്രിയദര്‍ശന്‍ വരച്ച സെല്‍ഫ് പോര്‍ട്രേറ്റ് ആയിരുന്നു അത് . എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്ന പ്രിയദര്‍ശന്‍ ഒരു ചിത്രകാരന്‍ കൂടിയായിരുന്നു . പിന്നീട് എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാന്‍ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ പുസ്തകങ്ങളുമായി പോയെങ്കിലും പ്രിയദര്‍ശനെ നേരില്‍ കാണാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല . ഇങ്ങനെ പുസ്തകങ്ങളുമായി അലയുന്നതിന് പകരം സ്ഥിരമായ ഒരു ജോലി സംഘടിപ്പിച്ചു കൂടേ എന്ന് സ്വീറ്റി എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു . പിന്നീട് ഞാന്‍ എത്രയോ ജോലികള്‍ ചെയ്തു . പ്രിയദര്‍ശനെയും സ്വീറ്റിയെയും കാണാന്‍ എനിക്കിന്നും മോഹം . ഒന്നിനുമല്ല , താന്‍ വരച്ച പോര്‍ട്രെയിറ്റിലെ പോലെ തന്നെയാണോ പ്രിയദര്‍ശന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപം എന്നറിയാന്‍ .... അങ്ങനെ എത്ര പേര് ..... അവരൊക്കെ ..... ?
അക്കാലത്ത് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ മദിരാശി അഡയാറില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ശ്രീമതി വിജയമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിപ്പെടുന്നത് . അതിന് കുറച്ച് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത സുപ്രസിദ്ധ സിനിമാതാരം വിജയശ്രീയുടെ മാതാവായിരുന്നു അവര്‍ . അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല അവിടെ പോയത് . സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞറിയുകയായിരുന്നു . ഒരു മകള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ എന്നിരിക്കെ അവരുടെ മുഖത്ത് വ്യസനത്തിന്റെ ഒരു ഭാവമൊന്നും കാണാന്‍ കഴിയാത്തിരുന്നത് എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചിരുന്നു . ഏറെ വിവാദമായിരുന്നു വിജയശ്രീയുടെ ആത്മഹത്യ . എന്റെ ലൈബ്രറിയില്‍ അംഗത്വം സ്വീകരിച്ച അവര്‍ പോരാന്‍ നേരത്ത് എനിക്ക് ഒരു പുസ്തകം സംഭാവനയായി നല്‍കി . ശ്രീ. യു. ഏ . ഖാദര്‍ എന്ന നോവലിസ്റ്റ് സ്വന്തം കൈപ്പടയില്‍ ആശംസയെഴുതി ഒപ്പിട്ട് കോം‌പ്ലിമെന്ററിയായി വിജയശ്രീക്ക് സമ്മാനിച്ച ഖുറൈശിക്കൂട്ടം എന്ന നോവലായിരുന്നു അത് . ഒടുവില്‍ ലൈബ്രറി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് വരെ ആ പുസ്തകം ഞാന്‍ ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു ...
ഇന്ന് രാവിലെ ബാംഗ്ലൂരില്‍ തിരിച്ചെത്തി ... ബ്ലോഗും കമന്റുകളും വായിക്കാത്തത് കൊണ്ട് നഷ്ടമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല . മനസ്സിന്, വെറുതെ തേടിച്ചെന്ന് സ്വന്തമാക്കാറുണ്ടായിരുന്ന ടെന്‍ഷനുകളില്‍ നിന്ന് മോചനം കിട്ടിയ പോലെയുള്ള ഒരു ലാഘവത്വം തോന്നുന്നുണ്ട് താനും ....
നാലാള്‍ ഒത്ത് കൂടുമ്പോള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട രണ്ട് ആളായാലും മതി , നമ്മള്‍ സംസാരിക്കുക പൊതുകാര്യങ്ങളായിരിക്കും . അങ്ങനെയാണ് അനോണി പ്രശ്നം മുതല്‍ ആണവക്കരാര്‍ തുടങ്ങി എന്തും ചര്‍ച്ചാ വിഷയമാകുന്നത് . വാസ്ഥവത്തില്‍ നമ്മള്‍ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ നാം ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല . നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നമ്മെ അലട്ടുന്ന നൂറ് നൂറ് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവും . അതാരുമായും ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുന്നില്ല . ആരും അതിനൊരുക്കവുമല്ല . അമൂര്‍ത്തമായ പൊതുകാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് പോലെ തന്നെയോ അതിനാക്കാളേറെയോ സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളും മറ്റുള്ളവരുമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും പരിഹാരം കാണാനും നമുക്ക് കഴിയണമായിരുന്നു .
ഞാന്‍ എത്രയോ ജീവിതം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു തീര്‍ത്ത പോലെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട് . എത്രയെത്ര പേരെ എവിടെയെവിടെ വെച്ചെല്ല്ലാം കണ്ടുമുട്ടി ! പരിചയപ്പെടുന്നവരോടെല്ലാം അവരുടെ കുടുംബകാര്യങ്ങള്‍ തൊട്ട് അവരുടെ അനുഭവങ്ങള്‍ , കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ , എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാറുണ്ട് . ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ ഇതിഹാസമാണെന്നും അത് അനുപമമാണെന്നും ഞാന്‍ കരുതുന്നു . ഞാന്‍ ഇതേവരെ കണ്ട് , മനസ്സ് കൊണ്ട് അടുത്തറിഞ്ഞവരില്‍ എത്ര പേര് ഇന്ന് ബാക്കിയുണ്ട് ? ഉള്ളവര്‍ തന്നെ എവിടെ , എങ്ങനെയായിരിക്കും ഇപ്പോള്‍ കഴിയുന്നുണ്ടാവുക ? എന്റെ സമപ്രായക്കാര്‍ എത്രയോ പേര് ഇന്നില്ല . മരിക്കാനാണെങ്കില്‍ പിന്നെയെന്തിന് ജനിയ്ക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ മുന്‍പൊക്കെ സുഹൃത്തുക്കളോട് കുസൃതിയായി ചോദിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു .
“സ്വീറ്റി പ്രിയദര്‍ശന്‍ ” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മുഴുവന്‍ പേര് . മെഡിസിന് അവസാനവര്‍ഷ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയായിരുന്ന അവളെ മദിരാശിയില്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്ന പ്രിയദര്‍ശന്‍ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു . അങ്ങനെയാണ് സ്വീറ്റി , സ്വീറ്റിപ്രിയദര്‍ശന്‍ ആയത് . കല്യാണത്തിന് ശേഷവും തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുമെന്ന് വരനും രക്ഷിതാക്കളും ഉറപ്പ് നല്‍കിയതായിരുന്നു . എന്നാല്‍ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിന്റെ അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ അവര്‍ മദിരാശിയിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറ്റി . സ്വീറ്റിക്ക് തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല . ഭര്‍ത്താവ് രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോയാല്‍ തിരിച്ചെത്തുക രാത്രിയായിരിക്കും .
1975ല്‍ മദിരാശിയില്‍ മലയാളം സര്‍ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ അംഗങ്ങളെ ചേര്‍ക്കുന്നതിന് വേണ്ടി മലയാളികളുടെ വീടുകള്‍ പരതിപ്പിടിച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ സ്വീറ്റിയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ തനിച്ചായിരുന്നു . വീടുകളില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ വരിക്കാര്‍ക്ക് എത്തിക്കുന്ന ഒരു ലൈബ്രറി നടത്തുന്നവനാണ് ഞാന്‍ എന്ന് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുമ്പോഴേക്കും അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ട ഭാവം വിവരണാതീതമായിരുന്നു . കാരണം അന്ന് റേഡിയോ അല്ലാതെ വിനോദത്തിനോ , വിവരങ്ങള്‍ കൈമാറാനോ മറ്റൊരു ഉപാധിയുമില്ലായിരുന്നു . ആര്‍ത്തിയോടെ മൂന്ന് നാല് പുസ്തകങ്ങള്‍ അവള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു. അന്നാണ് സ്വീറ്റി അവളുടെ കഥ എന്നോട് പറയുന്നത് . ഡോക്റ്റര്‍ ആവുക എന്ന ആഗ്രഹം സഫലമാകാത്തതിന്റെ നിരാശ അവള്‍ മറച്ചു വെച്ചില്ല . ഡ്രോയിങ്ങ് റൂമിലെ ഷോ കെയിസില്‍ ഒരു വൃദ്ധന്റെ എണ്ണച്ഛായാചിത്രം സ്വീറ്റി എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു . താന്‍ വൃദ്ധനായാല്‍ എങ്ങനെയുണ്ടാവും എന്ന് പ്രിയദര്‍ശന്‍ വരച്ച സെല്‍ഫ് പോര്‍ട്രേറ്റ് ആയിരുന്നു അത് . എഞ്ചിനീയര്‍ ആയിരുന്ന പ്രിയദര്‍ശന്‍ ഒരു ചിത്രകാരന്‍ കൂടിയായിരുന്നു . പിന്നീട് എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഞാന്‍ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റില്‍ പുസ്തകങ്ങളുമായി പോയെങ്കിലും പ്രിയദര്‍ശനെ നേരില്‍ കാണാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല . ഇങ്ങനെ പുസ്തകങ്ങളുമായി അലയുന്നതിന് പകരം സ്ഥിരമായ ഒരു ജോലി സംഘടിപ്പിച്ചു കൂടേ എന്ന് സ്വീറ്റി എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു . പിന്നീട് ഞാന്‍ എത്രയോ ജോലികള്‍ ചെയ്തു . പ്രിയദര്‍ശനെയും സ്വീറ്റിയെയും കാണാന്‍ എനിക്കിന്നും മോഹം . ഒന്നിനുമല്ല , താന്‍ വരച്ച പോര്‍ട്രെയിറ്റിലെ പോലെ തന്നെയാണോ പ്രിയദര്‍ശന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ രൂപം എന്നറിയാന്‍ .... അങ്ങനെ എത്ര പേര് ..... അവരൊക്കെ ..... ?
അക്കാലത്ത് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ മദിരാശി അഡയാറില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ശ്രീമതി വിജയമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിപ്പെടുന്നത് . അതിന് കുറച്ച് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത സുപ്രസിദ്ധ സിനിമാതാരം വിജയശ്രീയുടെ മാതാവായിരുന്നു അവര്‍ . അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല അവിടെ പോയത് . സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞറിയുകയായിരുന്നു . ഒരു മകള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ എന്നിരിക്കെ അവരുടെ മുഖത്ത് വ്യസനത്തിന്റെ ഒരു ഭാവമൊന്നും കാണാന്‍ കഴിയാത്തിരുന്നത് എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചിരുന്നു . ഏറെ വിവാദമായിരുന്നു വിജയശ്രീയുടെ ആത്മഹത്യ . എന്റെ ലൈബ്രറിയില്‍ അംഗത്വം സ്വീകരിച്ച അവര്‍ പോരാന്‍ നേരത്ത് എനിക്ക് ഒരു പുസ്തകം സംഭാവനയായി നല്‍കി . ശ്രീ. യു. ഏ . ഖാദര്‍ എന്ന നോവലിസ്റ്റ് സ്വന്തം കൈപ്പടയില്‍ ആശംസയെഴുതി ഒപ്പിട്ട് കോം‌പ്ലിമെന്ററിയായി വിജയശ്രീക്ക് സമ്മാനിച്ച ഖുറൈശിക്കൂട്ടം എന്ന നോവലായിരുന്നു അത് . ഒടുവില്‍ ലൈബ്രറി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് വരെ ആ പുസ്തകം ഞാന്‍ ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു ...
ഇന്ന് രാവിലെ ബാംഗ്ലൂരില്‍ തിരിച്ചെത്തി ... ബ്ലോഗും കമന്റുകളും വായിക്കാത്തത് കൊണ്ട് നഷ്ടമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല . മനസ്സിന്, വെറുതെ തേടിച്ചെന്ന് സ്വന്തമാക്കാറുണ്ടായിരുന്ന ടെന്‍ഷനുകളില്‍ നിന്ന് മോചനം കിട്ടിയ പോലെയുള്ള ഒരു ലാഘവത്വം തോന്നുന്നുണ്ട് താനും ....
സൂരജിന്റെ മെയിലും ; എന്റെ മറുപടിയും !
രണ്ട് ദിവസമായി ബ്ലോഗുകളോ കമന്റുകളോ ഒന്നും വായിച്ചില്ല . പകരം മലയാളം ഇ-പേപ്പറുകളും ചില ഓണ്‍‌ലൈന്‍ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ഹൌ സ്റ്റഫ് വര്‍ക്സ് പോലുള്ള സയന്‍സ് സൈറ്റുകളിലെ ലേഖനങ്ങളും വായിച്ചു . നെറ്റ് ഒരത്ഭുതം തന്ന . ഭാവിതലമുറകള്‍ക്കായി എന്ത് മാത്രം വിജ്ഞാനങ്ങളാണ് ഇവിടെ സഞ്ചയിച്ചു വെച്ചിട്ടുള്ളത് .
ഇന്ന് രാവിലെ പത്രം വായിച്ചപ്പോള്‍ ഹിന്ദുവിലെ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട് രസകരമായി തോന്നി . ഇന്‍ഡ്യയിലെ 130 ഓളം യൂനിവേര്‍സിറ്റികളിലേയും ഗവേഷണസ്ഥാപനങ്ങളിലേയും 1100 ല്‍ പരം ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ രാജ്യവ്യാപകമായി ഒരു സര്‍വ്വേ നടത്തിയപ്പോള്‍ അവരില്‍ 29 ശതമാനം പേരും “ കര്‍മ്മ” സിദ്ധാന്തത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു . മുജ്ജന്മഫലമാണ് ഈ ജന്മം അനുഭവിക്കുന്നത് എന്നതാണ് കര്‍മ്മ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ കാതല്‍ . 26 ശതമാനം ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ മരണാനന്തരജീവിതത്തിലും 7 ശതമാനം ഗവേഷകര്‍ ഭൂത-പ്രേത-പിശാചുക്കളിലും വിശ്വക്കുന്നു പോലും . ഇന്‍ഡ്യന്‍ ശാസ്ത്രരംഗം ഒരോ മേഖലയിലും കുതിച്ചുചാട്ടം നടത്തുമ്പോഴും ഇന്‍ഡ്യന്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞരിലും ഗവേഷകരിലും മനസ്സില്‍ മതവിശ്വാസത്തിന്റെ വേരുകള്‍ രൂഢമൂലമാണ് എന്നതാണ് ഈ സര്‍വ്വേ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് . നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ശാസ്ത്രജ്ഞരേക്കാളും ആരാധനയും ബഹുമാനവും അംഗീകാരവും സന്തോഷ് മാധവന്മാര്‍ക്കും ഹിമവല്‍ ഭദ്രാനന്ദമാര്‍ക്കും കിട്ടുന്നതില്‍ എന്തത്ഭുതം ? ഈ ശാസ്ത്രജ്ഞരില്‍ പലരും നാളെ റിട്ടയര്‍മെന്റിന് ശേഷം ഇത്തരം ഹിമവല്‍ ഭദ്രാനന്ദമാരുടെ പാദാരവിന്ദത്തില്‍ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കേണ്ടവരല്ലേ ?
ഇന്നലെ പലരുമായും ഫോണിലും ജിടോക്കിലുമായി സംസാരിച്ചു . ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ചില സ്ക്രാപ്പുകള്‍ക്ക് മറുപടി എഴുതി . ബ്ലോഗിനെപ്പറ്റിയുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കഴിവതും ഒഴിവാക്കി . ചില മെയിലുകളും വന്നിരുന്നു . അവകളില്‍ ഡോക്റ്റര്‍ സൂരജ് അയച്ച മെയിലും അതിന് ഞാന്‍ നല്‍കിയ മറുപടിയും ഈ ഓപ്പണ്‍ ഡയറിയില്‍ ചേര്‍ത്ത് വയ്ക്കാം .
സുകു മാഷിന്റെ "ഇത് ബ്ലോഗല്ല ; ഞാന്‍ ബ്ലോഗറുമല്ല !" എന്ന പോസ്റ്റിന് ഇടാനുദ്ദേശിച്ച കമന്റ് അവിടെ comments restricted to team members എന്നു കാണുന്നതിനാല്‍ ഇവിടെ മെയിലായി അയയ്ക്കുന്നു.
പ്രിയ സുകുമാഷ്,
ഈ ലേഖനത്തിനു ശേഷം വന്ന ചില വിവാദങ്ങളാണ് ഈ പോസ്റ്റിലേക്ക് എത്തിച്ചത്. വന്നപ്പോള്‍ പറയാനുള്ളതു ഏതാണ്ടത്രയും 'സപ്തവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍' എന്ന ബ്ലോഗര്‍ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ വലിയൊരു സത്യമുണ്ട് - യഥാര്‍ത്ഥമെന്നു നമുക്കു തോന്നാവുന്ന 'ഫോട്ടോ' അടക്കമുള്ള ഒരു പ്രൊഫൈല്‍ പോലും അയഥാര്‍ത്ഥമാകാം. ഞാന്‍ 'സൂരജ്' ആണെന്നും തൊഴില്‍ വൈദ്യമാണെന്നും എഴുതിവച്ചാല്‍ മാത്രം അതു സത്യമാകണമെന്നില്ല.
സത്യത്തില്‍ പ്രൊഫഷനോ പ്രൊഫൈലോ ഒന്നും ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഇടണമെന്നേ കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ബൂലോഗത്ത് പ്രത്യേകിച്ച് അഡ്രസ്സില്ലെങ്കിലും സ്ഥിരമായി ഞാനെഴുതുന്നത് മെയിലില്‍ വായിക്കുന്ന കുറേ സുഹൃത്തുക്കള്‍ - സഹപാഠികളും അധ്യാപകരും ഗുരുതുല്യരുമായവര്‍ - എനിക്കുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം പടവും പേരുമൊക്കെ വച്ചു ബ്ലോഗാം എന്ന് കരുതിയത്. നാളെ ഞാന്‍ കഥയോ കവിതയോ ഫോട്ടോയോ ഒക്കെ പോസ്റ്റാനായി ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും അതു അനോണിപ്പേരിലായിരിക്കും തുടങ്ങുക; ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലും നാളെ അതില്‍ കമന്റുമ്പോള്‍ അതിലെ പോസ്റ്റുകളെ കാണുക എന്നെയോ എന്റെ നിലപാടുകളെയോ ഒക്കെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി തന്നെയാവുമെന്ന് ഉറപ്പ്. അതെനിക്കിഷ്ടവുമല്ല.
നമുക്കു രണ്ടാള്‍ക്കും ബ്ലോഗില്‍ വരും മുന്‍പേ ഓര്‍ക്കുട്ട് സൌഹൃദമുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ടാണ് നാം ഒരിക്കലും നേരിട്ടുകണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും സുകുമാരന്‍ അഞ്ചരക്കണ്ടിയും സൂരജ് രാജനും യഥാര്‍ത്ഥവ്യക്തികളാണ് എന്ന തോന്നലുള്ളത്. എന്നാല്‍ ബ്ലോഗില്‍ അനോണിയായി പോസ്റ്റുന്ന പല വ്യക്തികളേയും എനിക്ക് ഇ-മെയില്‍ വഴിയായും ഫോണ്‍ വഴിയായും അറിയാം. ആരെയും നേരില്‍ക്കാണാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ലെങ്കിലും.അവര്‍ക്കൊക്കെ ബ്ലോഗിനു പുറത്ത് (പലപ്പോഴും തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമായ) സ്വന്തജീവിതങ്ങളുമുണ്ട്.
സ്ഥായിയായ അനോണിമിറ്റി പലരും ഉപയോഗിക്കുന്നത് പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കാണ് : ചിലര്‍ക്ക് അവരുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതം സംരക്ഷിക്കാന്‍, ചിലര്‍ക്ക് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ/സാമൂഹിക ജീവിതങ്ങള്‍ മറച്ചുപിടിക്കാന്‍, ചിലര്‍ക്ക് പ്രൊഫഷനല്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍. ബ്ലോഗില്‍ വിപ്ലവകാരി ചമയുന്ന ഒരാള്‍ സ്വജീവിതത്തില്‍ അസല്‍ മൂരാച്ചിയാവും. ചിലപ്പോള്‍ മറിച്ചും. ബ്ലോഗില്‍ ഒരു പാര്‍ട്ടിയെ തെറിവിളിക്കുന്നവന്‍ ചിലപ്പോള്‍ അതേ പാര്‍ട്ടിക്ക് ദശകങ്ങളായി സ്ഥിരം വൊട്ടുകുത്തുന്നവനാകും. ബ്ലോഗില്‍ യുക്തിവാദി കളിക്കുന്നയാള്‍ സ്വജീവിതത്തില്‍ കടുത്ത മതവിശ്വാസിയാകാം. ബ്ലോഗില്‍ പാരമ്പര്യവാ‍ദി കളിക്കുന്നവര്‍ പുറത്ത് ആധുനികതയുടെ റേയ് ബാന്‍ ഗ്ലാസുമായി സ്പ്ലെന്ററില്‍ കറങ്ങുന്നവനായിരിക്കും... ഇവിടെക്കാണുന്നതൊക്കെയും മായയാണു മാഷേ :)
( ഈയിടെവരെ യഥാര്‍ത്ഥമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന ഒരു ബ്ലോഗറുടെ പ്രൊഫൈലില്‍ കൊടുത്തിരുന്ന ഫോട്ടോ വലിപ്പം കൂട്ടി നോക്കിയപ്പോള്‍ അതൊരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ വ്യവസായ/രാഷ്ട്രീയ പ്രമുഖന്റേതാണ്! മൂപ്പരാകട്ടെ മെയിലുകള്‍ വഴി ചില വിഷയങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു തരുന്നയാളും.)
അനോണിയായി വന്ന് ചര്‍ച്ചകള്‍ കലക്കി തെറിവിളി നടത്തിയും ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാതെ കമന്റുകള്‍ പാസാക്കിയും പോകുന്നവര്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത താരത്തിന്റെ സിനിമയ്ക്കു കൂകാന്‍ വരുന്ന ഫാന്‍സ് അസോസിയേഷന്‍കാരെപോലെയാണ്. രാജീവ് ചേലനാട്ടിന്റെ ബ്ലോഗിലെ ചര്‍ച്ചകള്‍ താങ്കള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? ബ്ലോഗില്‍ പ്രഖ്യാപിതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുള്ള വ്യക്തിയെന്ന നിലയ്ക്ക് പുള്ളി എന്തെഴുതിയാലും എട്ടുപത്ത അനോണിത്തെറികളെങ്കിലും വരും. പ്രസക്തമെന്നു പുള്ളിക്ക് തോന്നുന്ന അനോണിക്കമന്റുകള്‍ക്ക് മറുപടിനല്‍കും. ഓരിയിടല്‍ സ്റ്റൈലുള്ള കമന്റുകളെ അവഗണിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമായി പറയും. രാജീവ് ജീ യുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'പിന്നാലെ വന്നു കടിക്കുന്ന പട്ടികളെപ്പോലെയാണ് അവ'. കുറേ കുരച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ അവ നിര്‍ത്തിപ്പോകും. അത്രതന്നെ :)
സംഗതി ബ്ലോഗാണെങ്കിലും വിവരസാങ്കേതികതയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ സാധ്യതയാണെങ്കിലും എഴുതുന്നത് മനുഷ്യര്‍ തന്നെയല്ലേ ? അതും, ബൂലോഗത്തിലാണെങ്കില്‍ എഴുതുന്നത് മലയാളിയും!
ഏഷണി,കുശുമ്പ്,കുന്നായ്മ, കോക്കസ്, ഗ്രൂപ്പിസം തുടങ്ങിയവ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് വേര്‍ച്വല്‍ ലോകത്തിനു പുറത്തുള്ള മനുഷ്യരുടെ വികാരവിചാരങ്ങള്‍തന്നെയാണ്. ബൂലോഗത്തെ എന്റെ പരിമിതമായ പരിചയം വച്ചു പറഞ്ഞാല്‍, ഇവിടെ ചര്‍ച്ച എന്ന് നമ്മള്‍ വിളിക്കുന്ന മിക്ക സംഭവങ്ങളും 'അവനവന്റെ നിലപാടില്‍ തൂങ്ങിയുള്ള' സര്‍ക്കസ് മാത്രമാണ്. എതിരഭിപ്രായം എത്ര logical ആണെങ്കിലും നാം അതു സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കില്ല. അങ്ങനെ 'ഞാന്‍ പിടിച്ച മുയലിന്..' സ്റ്റൈലില്‍ നടക്കുന്ന വാദപ്രതിവാദങ്ങളെയാണ് നാം 'ചര്‍ച്ച' എന്നൊക്കെ വിളിച്ച് പരിഹസിക്കുന്നത്. അതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ല, കാരണം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള അത്തരം friction എല്ലാ മനുഷ്യ ഇടപെടലിലും സാര്‍വ്വലൌകികമായി ഉള്ളതത്രെ.
ബ്ലോഗ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നെക്സ്റ്റ് സ്റ്റെപ്പാണെന്നൊക്കെ വലിയവായില്‍ പറഞ്ഞാലും പോസ്റ്റിട്ടവന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ ഏകാധിപത്യം ഓരോ ബ്ലോഗിലുമുണ്ട്.പോസ്റ്റെഴുതിയവന് പോസ്റ്റിന്റെ ഓരോ വരിയും കമന്റുന്നവനോ വായനക്കാരനോ വീണ്ടും വീണ്ടും വ്യാഖ്യാനിച്ചും വിശദീ‍കരിച്ചും നല്‍കേണ്ട ബാധ്യതയൊന്നുമില്ല. വിഷയവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ 'പരദൂഷണ'സ്റ്റൈലില്‍ വരുന്ന അനോണിക്കമന്റുകള്‍ക്ക് മറുപടി നല്‍കി വിരലുകളെ ആയാസപ്പെടുത്തേണ്ടതുമില്ല. സി.കെ ബാബുവിന്റെ ബ്ലോഗും ഈ 'ഏകാധിപത്യം' വളരെ നന്നായി ഉപയോഗിക്കുന്നുവെന്നു കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
സുകുമാഷ് ബ്ലോഗ് ജീവിതത്തെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതവുമായി വേറിട്ട് കാണാത്തതുകൊണ്ടോ ബ്ലോഗ് എന്നത് പത്രമാധ്യമങ്ങള്‍ പോലെത്തന്നെ ശക്തമായ സാമൂഹിക ഇടപെടലിന്റെ വേദിയാണെന്ന് കരുതുന്നതുകൊണ്ടോ ആണ് അനോനിമസായുള്ള അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങള്‍ ഭീരുത്വമാണെന്ന് പറയുന്നത്. ബ്ലോഗിനെ എങ്ങനെ വേണേലും ഡിഫൈന്‍ ചെയ്യാം. കുറച്ചാളുകള്‍ക്കെങ്കിലും പ്രയോജനമാകട്ടെ എന്നു കരുതി ഞാന്‍ വൈദ്യസംബന്ധിയായ കാര്യങ്ങള്‍ എഴുതുന്നു. ചിലര്‍ സാമൂഹിക വിഷയങ്ങള്‍ ഗവേഷണം ചെയ്തെഴുതുന്നു. ചിലര്‍ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ സ്വന്തം അഭിപ്രായം കുറിക്കുന്നു. ചിലര്‍ തങ്ങള്‍ കണ്ട നാടുകളെക്കുറിച്ചും വേറെ ചിലര്‍ കോളെജിലെയും കൌമാരത്തിലെയും ചാപല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചെഴുതുന്നു. പിന്നെ ചിലര്‍ കഥയും കവിതയും കുറിച്ചിടുന്നു. ഇതിനെയെല്ലാം കൂടി ഒറ്റ കുടയ്ക്കു കീഴില്‍ ഡിഫൈന്‍ ചെയ്തുവയ്ക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.
അതുകൊണ്ട് സുകു മാഷ് മാഷിനു ബോധ്യമുള്ളതൊക്കെ എഴുതിയിടുക. If you fear criticism, then do nothing, say nothing... അത്രതന്നെ.
(ഇതൊന്നും ഉപദേശമല്ല, മാഷ് തന്നെ പണ്ട് പരോക്ഷമായിട്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണ്:)
ആശംസകള്‍!
**********************************************
ഞാന്‍ സൂരജിന് അയച്ച മറുപടി :
**********************************************
പ്രിയ സൂരജ് ,
സുദീര്‍ഘമാ‍യ മെയിലിന് നന്ദിയും സ്നേഹവും അറിയിക്കട്ടെ . കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വര്‍ഷത്തോളമായി ബ്ലോഗ് ഒരു അഡിക്റ്റ് ആയത് പോലെയായിരുന്നു എനിക്ക് . ഈ കാലയളവില്‍ സൂരജിനെപ്പോലെ വിലപ്പെട്ട ഏതാനും കുറച്ച് സൌഹൃദങ്ങള്‍ കിട്ടി എന്നതാണ് എന്നെ സംബന്ധിക്കുന്ന പ്ലസ് പോയിന്റ് . എന്നാല്‍ വിജ്ഞാനപ്രദങ്ങളായ വളരെ കുറച്ച് വായനയേ ഇക്കാലത്ത് നടന്നുള്ളൂ . വെറുതെ വിവാദങ്ങളുടെ പിറകേ പോയി ഒരു തരം വിഷാദരോഗം എന്നെ ബാധിച്ചോ എന്ന് ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നു . ഈ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു .
അനോണി പ്രശ്നം ഞാന്‍ ഒരു നയപരമായ സംഗതി എന്ന നിലയില്‍ എടുത്തിട്ടത് മാത്രമാണ് . ബൂലോഗവിവാദങ്ങളില്‍ നിന്ന് തല്‍ക്കാലം മാറി നില്‍ക്കാനുള്ള ഒരു നിമിത്തമായി ഞാനതിനെ എടുക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം . ബ്ലോഗ് ഒരു ഓപ്പണ്‍ ഡയറിയായി മാറ്റുക വഴി എനിക്ക് എന്റെ ചിന്തകള്‍ എപ്പോഴും അവിടെ എഴുതുകയും , താല്പര്യമുള്ള ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കുകയും ചെയ്യാം .
ശാരീരികമായി ചില പ്രശ്നങ്ങള്‍ എനിക്കുണ്ട് . നട്ടെല്ല് സംബന്ധപ്പെട്ടതാണത് . ഞാന്‍ ചികിത്സയ്ക്ക് തയ്യാറാവാന്‍ ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് നീട്ടുകയായിരുന്നു . മകന്റെ ജോലി കാരണമായി ചികിത്സയ്ക്ക് ഇന്‍ഷൂറന്‍സ് സംരക്ഷണം ഉണ്ട് . ഏതായാലും ഇവിടെ ബാംഗ്ലൂരിലുള്ള അപ്പോളോ അസ്പത്രിയെ സമീപിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുകയാണ് ഞാന്‍ . ചെന്നൈയില്‍ ആയിരുന്നു എനിക്ക് താല്പര്യം . അതിനിടയില്‍ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ഒന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട് . ഇങ്ങനെയാണ് ഞാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാറ് ! ഇനി പക്ഷെ താമസിപ്പിക്കുകയില്ല .
തല്‍ക്കാലം നിര്‍ത്തുന്നു ,
ഒത്തിരിയൊത്തിരി സ്നേഹത്തോടെ,
ഇത് ബ്ലോഗല്ല ; ഞാന്‍ ബ്ലോഗറുമല്ല !
ഇന്നലെ മുതല്‍ ബ്ലോഗ് വായന നിര്‍ത്തി . വായിക്കാന്‍ ഒന്നും കിട്ടാതിരുന്ന സമയത്ത് യാദൃച്ഛികമായാണ് ബ്ലോഗില്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് . നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കരുതിയിരുന്ന വായന തിരിച്ചു കിട്ടിയ അനുഭവമായിരുന്നു അപ്പോള്‍ . നല്ല നല്ല പോസ്റ്റുകളും നിത്യേന ബ്ലോഗില്‍ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു . ഇന്ന് ബ്ലോഗിന്റെ സ്ഥിതി മാറി . ചിലര്‍ ഓഫീസിലിരുന്ന് ഒഴിവ് സമയങ്ങളില്‍ അഞ്ചും പത്തും ബിനാമി ഐഡികള്‍ ഉണ്ടാക്കി ബ്ലോഗുകള്‍ തോറും കയറി മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനം നടത്തുന്ന വെളിമ്പറമ്പ് ആയി മാറി ബ്ലോഗ് . മാന്യമായി എഴുതാനും വായിക്കാനും പറ്റാത്ത ഒരു വിര്‍ച്ച്വല്‍ പുറമ്പോക്കാണ് ഇന്ന് മലയാളം ബ്ലോഗ് .
ഭാഗ്യവശാല്‍ ഇന്ന് നെറ്റില്‍ വായിക്കാന്‍ മലയാളത്തില്‍ ധാരാളം വെബ് സൈറ്റുകളുണ്ട് . സമയം തികയാത്തതിന്റെ കുറവേയുള്ളൂ . ഈ പേജ് എന്റെ പബ്ലിക്ക് ഡയറിയായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു . ദിവസവും മനസ്സില്‍ തോന്നുന്നത് അല്പസമയം എന്തെങ്കിലും എഴുതിവെക്കാം . നിയമവിരുദ്ധമായത് ഒന്നും എഴുതുകയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഐ.പി.അഡ്രസ്സ് കണ്ട് പിടിച്ച് ആരെങ്കിലും വരുമെന്ന ഭയമൊന്നും വേണ്ട . ആരെങ്കിലും കണ്ടന്റ് മോഷ്ടിക്കുമെന്ന പ്രശ്നവുമില്ല . കുറച്ച് സമയം എന്റെ ജിമെയില്‍ തുറന്ന് മറുമൊഴിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന കമന്റുകള്‍ വായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . അവിടെ നിന്ന് അണ്‍‌സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്തു . അങ്ങനെ കുറച്ച് ശുദ്ധജലം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കൂടവേ ഒഴുകി വന്നിരുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗന്ധം വമിക്കുന്ന മലിനജലം മെയിലിലേക്ക് കടക്കുന്ന പഴുതും അടച്ചു .
അല്പദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ബ്ലോഗിലെ അനോണിവര്‍മ്മമാര്‍ എന്നെ മറക്കും . ഞാന്‍ ബ്ലോഗിനേയും . ബ്ലോഗിലൂടെ ലഭിച്ച സൌഹൃദങ്ങളും ഒഴിവാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു . അല്ലെങ്കിലും സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്ക് നെറ്റില്‍ തന്നെ എത്ര വേദികളുണ്ട് . അനോണികളെ ഉല്പാദിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉപയോഗപ്രദമായേക്കാവുന്ന ബ്ലോഗ് അക്കാദമിയുമായുള്ള ബന്ധവും വിച്ഛേദിച്ചു . സാമൂഹ്യരംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാണെങ്കില്‍ വേറെ മാന്യമായ എത്ര വേദികളുണ്ട് .
ഇനി പത്രം , മറ്റ് ഓണ്‍‌ലൈന്‍ മേഗസിനുകള്‍ നോക്കട്ടെ ....
ഭാഗ്യവശാല്‍ ഇന്ന് നെറ്റില്‍ വായിക്കാന്‍ മലയാളത്തില്‍ ധാരാളം വെബ് സൈറ്റുകളുണ്ട് . സമയം തികയാത്തതിന്റെ കുറവേയുള്ളൂ . ഈ പേജ് എന്റെ പബ്ലിക്ക് ഡയറിയായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ തീരുമാനിച്ചു . ദിവസവും മനസ്സില്‍ തോന്നുന്നത് അല്പസമയം എന്തെങ്കിലും എഴുതിവെക്കാം . നിയമവിരുദ്ധമായത് ഒന്നും എഴുതുകയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഐ.പി.അഡ്രസ്സ് കണ്ട് പിടിച്ച് ആരെങ്കിലും വരുമെന്ന ഭയമൊന്നും വേണ്ട . ആരെങ്കിലും കണ്ടന്റ് മോഷ്ടിക്കുമെന്ന പ്രശ്നവുമില്ല . കുറച്ച് സമയം എന്റെ ജിമെയില്‍ തുറന്ന് മറുമൊഴിയില്‍ നിന്ന് വരുന്ന കമന്റുകള്‍ വായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . അവിടെ നിന്ന് അണ്‍‌സബ്‌സ്ക്രൈബ് ചെയ്തു . അങ്ങനെ കുറച്ച് ശുദ്ധജലം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കൂടവേ ഒഴുകി വന്നിരുന്ന ദുര്‍ഗ്ഗന്ധം വമിക്കുന്ന മലിനജലം മെയിലിലേക്ക് കടക്കുന്ന പഴുതും അടച്ചു .
അല്പദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ബ്ലോഗിലെ അനോണിവര്‍മ്മമാര്‍ എന്നെ മറക്കും . ഞാന്‍ ബ്ലോഗിനേയും . ബ്ലോഗിലൂടെ ലഭിച്ച സൌഹൃദങ്ങളും ഒഴിവാക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു . അല്ലെങ്കിലും സൌഹൃദങ്ങള്‍ക്ക് നെറ്റില്‍ തന്നെ എത്ര വേദികളുണ്ട് . അനോണികളെ ഉല്പാദിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഉപയോഗപ്രദമായേക്കാവുന്ന ബ്ലോഗ് അക്കാദമിയുമായുള്ള ബന്ധവും വിച്ഛേദിച്ചു . സാമൂഹ്യരംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാണെങ്കില്‍ വേറെ മാന്യമായ എത്ര വേദികളുണ്ട് .
ഇനി പത്രം , മറ്റ് ഓണ്‍‌ലൈന്‍ മേഗസിനുകള്‍ നോക്കട്ടെ ....
Subscribe to:
Posts (Atom)