ബാംഗ്ലൂര് മഡിവാലയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന പ്രബോധിനി വായനശാലയുടെ വാര്ഷിക പതിപ്പില് ഒരു സൃഷ്ടി എഴുതിത്തരാന് അതിന്റെ സംഘാടകര് എന്നോട് പറഞ്ഞു . ഒരു മിനിക്കഥ പോലും ഞാനിത് വരെ എഴുതിയിട്ടില്ല . എന്തെങ്കിലും എഴുതണമല്ലൊ എന്ന് ആലോചിച്ച് ദിവസങ്ങള് കുറെ കടന്ന് പോയി. അവസാനം ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പ് എഴുതി അവര്ക്ക് ഇ-മെയിലില് അയച്ചു കൊടുത്തു . മാഗസിനിന്റെ പ്രകാശനം ഇന്നായിരുന്നു . ആ ചെറിയ കുറിപ്പ് ഇവിടെയും പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു. പ്രകാശനച്ചടങ്ങുകളും മറ്റും പ്രബോധിനിയുടെ ബ്ലോഗില് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുമല്ല്ലൊ.
പ്രബോധിനിയുടെ പ്രസക്തി
രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ മാത്രമേ ഞാന് പ്രബോധിനി സന്ദര്ശിച്ചിട്ടുള്ളൂ . എങ്കിലും അപ്പോഴൊക്കെ പ്രബോധിനി എന്നില് മതിപ്പും സന്തോഷവും ഉളവാക്കിയിട്ടുണ്ട് . സര്ഗ്ഗാത്മകത വരളുകയും ഒരു തരം യാന്ത്രികത ജീവിതത്തിന്റെ സമസ്ത മേഖലകളെയും ഗ്രസിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് , തിരക്കിനിടയിലും ഒരു പറ്റം ചെറുപ്പക്കാര് ഗ്രന്ഥശാല പ്രവര്ത്തനത്തിന് അതും ബാംഗ്ലൂര് പോലെ ഒരു നഗരത്തില് സമയം കണ്ടെത്തുന്നു എന്നത് നിസ്സാരമായ കാര്യമല്ല .
ഒരു നദിയില് നമുക്ക് രണ്ട് പ്രാവശ്യം കുളിക്കാന് കഴിയില്ല എന്നൊരു ചൊല്ല് പ്രശസ്തമാണ് . പുഴ അനുസ്യൂതം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു . പുഴയെന്നാല് ഒഴുക്കാണല്ലൊ . നാം കുളിക്കുമ്പോള് ഉണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം ഒഴുകി കടലിലെത്തി , അവിടെ നിന്ന് അത് വീണ്ടും നീരാവിയായി അന്തരീക്ഷത്തില് കലര്ന്നിരിക്കാം . അടുത്ത തവണ കുളിക്കാന് പോകുമ്പോള് തികച്ചും പുതിയൊരു പുഴയാണവിടെയുള്ളത് . പുഴ മാത്രമല്ല , പ്രകൃതിയില് എല്ലാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട് . നമ്മുടെ ശരീരവും സദാ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു . ശരീരമെന്നാല് കോശങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയാണല്ലൊ . ശരീരകോശങ്ങളും അനുനിമിഷം പുതുപ്പിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു . ഇത്കൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെയാണ് മാറ്റമില്ലാത്തത് മാറ്റത്തിന് മാത്രം എന്ന് ചൊല്ല് പ്രചാരത്തിലായത് .
നാമും നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ളതുമെല്ലാം സദാ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് പൊതുവെ കാലവും മാറി എന്ന് പറയുന്നത് . സത്യത്തില് കാലം മാറുന്നേയില്ല . മാറാന് അങ്ങനെയൊരു കാലമില്ല എന്നതാണ് സത്യം . വര്ത്തമാനത്തിന്റെ തുടര്ച്ച മാത്രമാണ് കാലം . അത് ഭൂതത്തെ അവശേഷിപ്പിക്കുന്നില്ല . ഭാവിയെ ഉണ്ടാക്കുന്നുമില്ല . ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട സംഗതിയാണ് . കഴിഞ്ഞു പോയ സംഭവങ്ങള് നാം ഓര്ക്കുന്നു . അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് വരാന് പോകുന്നത് വിഭാവനം ചെയ്യാനും നമുക്ക് കഴിയുന്നു . അങ്ങനെ കാലത്തിന് ഒരു മുപ്പരിമാണം അഥവാ ഭൂതം, വര്ത്തമാനം , ഭാവി എന്ന നിലയില് ഒരു നൈരന്തര്യം നാം ആരോപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് . ഇപ്പോള് കാലം മാറി എന്ന് സാധാരണയായി പറയുമ്പോള് നമ്മുടെ മൂല്യ ബോധത്തില് വന്ന മാറ്റത്തെയാണ് ഭംഗ്യന്തരേണ നാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് .
എല്ലാവര്ക്കും ഇന്ന് തിരക്കാണ് . ഒന്നിനും നേരമില്ല , അത് കൊണ്ട് പുസ്തകവായനയുമില്ല . ആധുനിക സാങ്കേതിക വിദ്യ സമയത്തെയും ദൂരത്തെയും കീഴടക്കിയിട്ടുണ്ട് . മുന്പൊക്കെ മൂന്നോ നാലോ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് മാത്രം കിട്ടിയിരുന്ന വിവരങ്ങള് ഇന്ന് അതേ സെക്കന്റില് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നു . മിക്കവാറും എല്ലാവരും എല്ലാ സമയവും ഇന്ന് ഫോണ് തരംഗങ്ങളാല് കണക്റ്റഡ് ആണ് . എന്നിട്ടും സമയം ആര്ക്കും ഒന്നിനും തികയുന്നില്ല . ഇവിടെ കുറഞ്ഞുപോയത് സമയമല്ല , മനസ്സിന്റെ വിശാലതയും മൂല്യവിചാരവുമാണ് . വര്ത്തമാനകാലം വെറുതെ അനാവശ്യമായി ധൂര്ത്തടിച്ചിട്ടാണ് നാം കാലം ചുരുങ്ങിപ്പോയി എന്ന് ഒഴിവ് കഴിവ് പറയുന്നത് . കാലമെന്നാല് വര്ത്തമാനത്തിന്റെ ശൃംഖലകള് മാത്രമാണെന്ന് ആനന്ദ് ഈയ്യിടെ ഒരു ലേഖനത്തില് എഴുതിയത് വായിക്കാനിടയായി . ചുരുള് നിവരുന്ന കാലത്തിലൂടെ നാം സഞ്ചരിക്കുകയല്ല , ചരിത്രത്തിന് പിറകെ കാലം ചുരുളുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് ഞാന് എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റില് എഴുതിയിരുന്നു .
വായനശാലകളും ഗ്രന്ഥാലയങ്ങളും നാടൊട്ടുക്ക് സംഘടിപ്പിക്കുകയും വായന നിത്യ ജീവിതത്തിന്റെ അഭേദ്യമായ ഭാഗവുമായിരുന്ന ഒരു വര്ത്തമാനകാലം ഒരിക്കല് ഉണ്ടായിരുന്നു. വായനയിലൂടെ മാത്രമേ മാനവ സംസ്ക്കൃതി നിലനിന്ന് തലമുറകളിലേക്ക് പകര്ത്താന് കഴിയൂ എന്ന് ഇപ്പോഴും ഞാന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. അത് തന്നെയാണ് പ്രബോധിനിയുടെ പ്രസക്തിയും. നാട്ടിന് പുറങ്ങളിലെ വായനശാലകളും വായനക്കൂട്ടങ്ങളും നിര്ജ്ജീവങ്ങളാവുകയും തത്സ്ഥാനത്ത് ടിവി പ്രേക്ഷകര് ഇരിപ്പിടം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്ത , സഹൃദയത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ഇക്കാലത്ത് പ്രബോധിനിയുടെ പ്രവര്ത്തകരെ എത്ര ശ്ലാഘിച്ചാലും അധികമാവില്ല .
സാമൂഹ്യ പ്രവര്ത്തകരെ ഒരു പാട് മേഖലകളില് ഒരു പാട് ആവശ്യമുള്ള കാലമാണിത് . എന്നാല് ദൌര്ഭാഗ്യവശാല് നിസ്വാര്ത്ഥമായ സാമൂഹ്യ സേവനവും ഇന്ന് ഒരു പഴങ്കഥയായി മാറി . രാഷ്ട്രീയപ്രവര്ത്തനമെന്നാല് സാമൂഹ്യപ്രവര്ത്തനമാണെന്ന മിഥ്യാധാരണയും പലര്ക്കുമുണ്ട് . രാഷ്ട്രീയപ്രവര്ത്തനം ഇന്ന് അതാത് പാര്ട്ടികളുടെ നിലനില്പ്പിന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് . പാര്ട്ടികള്ക്ക് ഫണ്ട് പിരിച്ചു കൊടുക്കുക , സമ്മേളനങ്ങള് നടത്തുക , വോട്ടുകള് പിടിച്ചു കൊടുക്കുക തുടങ്ങി പാര്ട്ടിപ്രവര്ത്തകന്മാര്ക്ക് ധാരാളം ജോലികളുണ്ട് . അതിനൊക്കെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള പ്രതിഫലവും ലഭിക്കാന് മാര്ഗ്ഗവുമുണ്ട് . ആധ്യാത്മിക മേഖലകളിലും ഇന്ന് ധാരാളം പ്രവര്ത്തകന്മാരുണ്ട് . ക്ഷേത്രങ്ങളും മറ്റും പുനരുദ്ധരിക്കുക , ആള്ദൈവങ്ങള്ക്കും സ്വാമിമാര്ക്കും മറ്റും അകമ്പടി സേവിക്കുക എന്നിങ്ങനെ അവിടെയും ഒരു പാട് പ്രവര്ത്തന സാധ്യതകളുണ്ട് . പക്ഷെ സമൂഹത്തെ ബോധവല്ക്കരിക്കാന് , ജനങ്ങളെ അറിവിലേക്കും അവകാശ ബോധങ്ങളിലേക്കും നയിക്കാന് ഭാവനാശാലികളായ പ്രവര്ത്തകന്മാരുടെ അഭാവം നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ ഇന്ന് പിറകോട്ട് നയിക്കുകയാണ് . ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് പ്രബോധിനി നമുക്ക് മാതൃകയാവുന്നത് .
Showing posts with label പ്രബോധിനി വായനശാല. Show all posts
Showing posts with label പ്രബോധിനി വായനശാല. Show all posts
ബാംഗ്ലുരിലെ പ്രബോധിനി വായനശാല
മിനിഞ്ഞാന്ന് രാവിലെയാണ്, ബാംഗ്ലുര് മഡിവാളയില് ഏതാനും ചെറുപ്പക്കാര് ചേര്ന്ന് നടത്തുന്ന പ്രബോധിനി വായനശാല ഞാന് സന്ദര്ശിച്ചത് . ജോമേഷ് എന്നെ അയ്യപ്പന് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് അവര് താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക് നയിച്ചു . മൂന്നാമത്തെ നിലയില് ജോമേഷും മറ്റ് നാല് പേരും ചേര്ന്ന് താമസിക്കുന്ന വാടക വീട്ടിലാണ് തല്ക്കാലം വായനശാല പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത് . വായനശാലയുടേതായി ഒരു വെബ്സൈറ്റും പിന്നെ ബ്ലോഗും കൂടിയുണ്ട് . വായനശാലയുടെ തുടക്കവും ഇനിയിത് കൂടുതല് വികസിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യകതയും ജോമേഷ് എനിക്ക് വിവരിച്ചു തന്നു.
അലമാരിയില് പുസ്തകങ്ങള് അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് നോക്കിയിരിക്കേ എന്റെ ചിന്തകള് ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര നടത്തി . വായന നന്നെ ചെറുപ്പം മുതലേ എനിക്കൊരു ഹരമായിരുന്നു . കൈയില് കിട്ടുന്ന എന്ത് തുണ്ട് കടലാസ് പോലും വായിക്കുമായിരുന്നു . എല്ലാം അറിയാനും മനസ്സിലാക്കാനുമുള്ള ജിജ്ഞാസ കലശലായിരുന്നു . നാലാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഉറൂബിന്റെ സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും എന്ന നോവല് വായിച്ചത് . ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അറ്റം വരെ പോകാനും എല്ലാം അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയുമുള്ള വിശ്വം എന്ന അതിലെ കഥാപാത്രവുമായി ഞാന് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു . പിന്നീട് ഹൈസ്കൂള് വിദ്യാഭ്യാസം എനിക്ക് തുടരാന് കഴിഞ്ഞില്ല . അച്ഛന് അകാലത്തില് മരണപ്പെട്ടതോടുകൂടി ജീവിതം തന്നെ വഴി മുട്ടി . എനിക്കാണെങ്കില് പഠിക്കണമായിരുന്നു . പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങള് മനസ്സിലാക്കണമായിരുന്നു . വലുതാവുമ്പോള് ഉറൂബിനെപ്പോലെ ഒരു എഴുത്തുകാരനാവണമെന്ന മോഹം വേറെ .
അന്നൊക്കെ നാട്ടില് നിന്നും എത്രയോ പേരെ തീവണ്ടികള് മദിരാശി പോലുള്ള നഗരങ്ങളില് എത്തിച്ചിരുന്നു . കൈയില് കാശില്ലെങ്കിലും കള്ളവണ്ടി കയറി എന്നും പലരും മദ്രാസ് സെന്ട്രല് സ്റ്റേഷനില് ഇറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു . ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും നിമിത്തം പലരും നഗരങ്ങളിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു . എന്നും വണ്ടിയില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുന്ന അനേകം ബാലന്മാര് നഗരത്തിലെ ചെറുതും വലുതുമായ റോഡുകളിലൂടേ ഊര്ന്നിറങ്ങി നഗരത്തിലെ മുഖമില്ലാത്ത ആള്ക്കൂട്ടത്തില് വിലയം പ്രാപിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . മദ്രാസ് പട്ടണം കരുണാനിധിയായ ഒരു മാതാവിനെപ്പോലെ അവിടെയെത്തുന്ന ആയിരമായിരം ബാലന്മാരെ തന്റെ കരങ്ങളാല് ആശ്ലേഷിച്ച് അഭയം നല്കാറുണ്ടായിരുന്നു .
ഒരു നിയോഗം പോലെ ഞാനും മദിരാശിയില് എത്തിപ്പെട്ടു . ജ്ഞാനതൃഷ്ണ ശമിപ്പിക്കാന് നഗരത്തില് ധാരാളം ലൈബ്രറികളുണ്ടായിരുന്നു . LLA വകയായ ലൈബ്രറികളുടെ ആസ്ഥാനം മൌണ്ട് റോഡിലെ സ്വന്തമായ കൂറ്റന് കെട്ടിടത്തിലാണ് . മലയാളമുള്പ്പെടെ എല്ലാ ഭാഷയിലും ഗ്രന്ഥങ്ങളും ആനുകാലികങ്ങളും . നഗരത്തില് എവിടെയും LLA യ്ക്ക് ശാഖകളുണ്ട് . അംഗത്വകാര്ഡ് ഉപയോഗിച്ച് എവിടെ നിന്നും പുസ്തകങ്ങള് എടുക്കാം . അംഗത്വം കിട്ടണമെങ്കില് ഒരു ഗസറ്റഡ് ആഫീസര് അപേക്ഷയില് സൈന് ചെയ്യണമായിരുന്നു . ഒരു സഹൃദയനായ ഓഫീസര് എന്നെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച് ഒപ്പ് ഇട്ട് തന്നു . എഗ്മോറിലെ കണ്ണിമാറ ലൈബ്രറി വളരെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കാരനായ ഒരു സായ്വ് ആണത് നിര്മ്മിച്ചത് . അവിടെയുള്ള മലയാളം വിഭാഗത്തില് ഞാന് നിത്യസന്ദര്ശകനായി . രാവിലെ കയറിക്കൂടിയാല് മിക്കവാറും വൈകുന്നേരമാണ് ഇറങ്ങുക . വായിക്കാന് വേണ്ടി തമിഴും ഇംഗ്ലീഷും പഠിച്ചു . അക്കാലത്തേ തമിഴില് വിജ്ഞാനകോശം “കലൈക്കളഞ്ചിയം” എന്ന പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു . (മലയാളത്തില് സര്വ്വവിജ്ഞാനകോശം 20 വാല്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ളസര്ക്കാര് പദ്ധതി എന്തായെന്നറിയില്ല . 10ആമത്തെ വാല്യം വരെ ഞാന് വാങ്ങിയിരുന്നു.) ആഴ്ച്ചയില് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം വല്ല അലവലാതി തൊഴിലും ചെയ്ത് ഒരാഴ്ച ജീവിക്കുവാനുള്ള വരുമാനം ഞാന് കണ്ടെത്തി. കോഡമ്പാക്കത്തെ വെസ്റ്റ് അവന്യു റോഡില് 13ആം നമ്പര് വീട്ടിലെ ഔട്ട് ഹൌസ് എനിക്ക് താമസത്തിന് സൌജന്യമായി നല്കപ്പെട്ടിരുന്നു . കണ്ണിമാറ ലൈബ്രറിയില് പോയിരുന്നു വായിച്ച പലരും പില്ക്കാലത്ത് പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാരായിട്ടുണ്ട് . ഈ ലൈബ്രറിയാണ് എന്നെ ഒരു നാടകകൃത്താക്കിയതെന്ന് എന്.എന്.പിള്ള ഒരിക്കല് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . ഞാന് പക്ഷെ വായിക്കുന്തോറും കൂടുതല്ക്കൂടുതല് അറിവില്ലാത്തവനാവുകയായിരുന്നു . ഉത്തരങ്ങള് ഒരു മരീചിക പോലെ എന്നില് നിന്ന് അകലുന്നു . പിന്നെപ്പിന്നെ ഒരു പുസ്തകവും മുഴുവനുമായി വായിക്കാന് കഴിയാത്തായി. ഏതാനും പേജുകള് വായിക്കുമ്പോഴേക്കും ചിന്തകള് കാട് കയറാന് തുടങ്ങും .
എഴുപതുകള് വായനയുടെ വസന്തകാലമായിരുന്നു . അക്കാലത്ത് ഞാന് സ്വന്തമായി ഒരു മലയാളം സര്ക്ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി തുടങ്ങി. ഒന്ന് രണ്ട് അഭ്യുദയകാംക്ഷികള് നല്കിയ സാമ്പത്തിക സഹായം മൂലധനമായി സ്വരൂപിച്ച് മോഡേണ് സര്ക്ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി എന്ന പേരിലാണ് തുടങ്ങിയത് . മലയാളികളുടെ വീടുകളില് ആഴ്ചയില് രണ്ട് വീതം പുസ്തകങ്ങള് എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പരിപാടി . ഓരോ അംഗത്തില് നിന്നും മാസത്തില് 3 രൂപ വരിസംഖയും വസൂലാക്കി . പുസ്തകം വാങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് രണ്ട് പുസ്തകവും വായിച്ച് തീര്ത്തിട്ട് എന്റെ വരവും കാത്ത് ഇരിക്കുമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് മലയാളി വീട്ടമ്മമാര് . പുസ്തകവും കൊടുത്ത് വായിച്ച പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ച കൂടി നടത്തിയിട്ടേ ഞാന് വീടുകളില് നിന്ന് തിരിച്ചിറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .
ഞാന് ജോമേഷിനോട് എന്റെ അനുഭവം അയവിറക്കി പറഞ്ഞപ്പോള് അവനത് ഉള്ക്കൊള്ളാന് കഴിഞ്ഞുവോ എന്തോ ? വായനയാണ് മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത് . മനസ്സിന്റെഭക്ഷണമാണ് വായന . ശരീരത്തോടൊപ്പം മനസ്സും ആരോഗ്യകരമായി വളരണമെങ്കില് വായന എന്ന പോഷകാഹാരം മനസ്സിന് അനുസ്യൂതം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട് . എന്നാല് ഇന്നത്തെ ഈ യാന്ത്രികമായ ജീവിതത്തിനിടയില് എത്ര പേര് വായനക്കായി സമയം നീക്കി വെക്കും . ഏതായാലും കുറച്ച് വായനക്കാരെ കൂടി കണ്ടെത്തി പ്രബോധിനി വായനശാല വികസിപ്പിക്കണമെന്ന ധാരണയിലാണ് ഞാന് ജോമേഷിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞത് . പ്രബോധിനിയുടെ അണിയറയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും അധികമാവുകയില്ല . പ്രബോധിനി വളര്ന്ന് ബാംഗ്ലൂര് മലയാളികളുടെ ഒരു കലാ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായി വികസിക്കട്ടെ എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം !
അലമാരിയില് പുസ്തകങ്ങള് അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നത് നോക്കിയിരിക്കേ എന്റെ ചിന്തകള് ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര നടത്തി . വായന നന്നെ ചെറുപ്പം മുതലേ എനിക്കൊരു ഹരമായിരുന്നു . കൈയില് കിട്ടുന്ന എന്ത് തുണ്ട് കടലാസ് പോലും വായിക്കുമായിരുന്നു . എല്ലാം അറിയാനും മനസ്സിലാക്കാനുമുള്ള ജിജ്ഞാസ കലശലായിരുന്നു . നാലാം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഉറൂബിന്റെ സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും എന്ന നോവല് വായിച്ചത് . ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അറ്റം വരെ പോകാനും എല്ലാം അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയുമുള്ള വിശ്വം എന്ന അതിലെ കഥാപാത്രവുമായി ഞാന് താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു . പിന്നീട് ഹൈസ്കൂള് വിദ്യാഭ്യാസം എനിക്ക് തുടരാന് കഴിഞ്ഞില്ല . അച്ഛന് അകാലത്തില് മരണപ്പെട്ടതോടുകൂടി ജീവിതം തന്നെ വഴി മുട്ടി . എനിക്കാണെങ്കില് പഠിക്കണമായിരുന്നു . പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങള് മനസ്സിലാക്കണമായിരുന്നു . വലുതാവുമ്പോള് ഉറൂബിനെപ്പോലെ ഒരു എഴുത്തുകാരനാവണമെന്ന മോഹം വേറെ .
അന്നൊക്കെ നാട്ടില് നിന്നും എത്രയോ പേരെ തീവണ്ടികള് മദിരാശി പോലുള്ള നഗരങ്ങളില് എത്തിച്ചിരുന്നു . കൈയില് കാശില്ലെങ്കിലും കള്ളവണ്ടി കയറി എന്നും പലരും മദ്രാസ് സെന്ട്രല് സ്റ്റേഷനില് ഇറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു . ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും നിമിത്തം പലരും നഗരങ്ങളിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു . എന്നും വണ്ടിയില് നിന്നും പുറത്തിറങ്ങുന്ന അനേകം ബാലന്മാര് നഗരത്തിലെ ചെറുതും വലുതുമായ റോഡുകളിലൂടേ ഊര്ന്നിറങ്ങി നഗരത്തിലെ മുഖമില്ലാത്ത ആള്ക്കൂട്ടത്തില് വിലയം പ്രാപിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . മദ്രാസ് പട്ടണം കരുണാനിധിയായ ഒരു മാതാവിനെപ്പോലെ അവിടെയെത്തുന്ന ആയിരമായിരം ബാലന്മാരെ തന്റെ കരങ്ങളാല് ആശ്ലേഷിച്ച് അഭയം നല്കാറുണ്ടായിരുന്നു .
ഒരു നിയോഗം പോലെ ഞാനും മദിരാശിയില് എത്തിപ്പെട്ടു . ജ്ഞാനതൃഷ്ണ ശമിപ്പിക്കാന് നഗരത്തില് ധാരാളം ലൈബ്രറികളുണ്ടായിരുന്നു . LLA വകയായ ലൈബ്രറികളുടെ ആസ്ഥാനം മൌണ്ട് റോഡിലെ സ്വന്തമായ കൂറ്റന് കെട്ടിടത്തിലാണ് . മലയാളമുള്പ്പെടെ എല്ലാ ഭാഷയിലും ഗ്രന്ഥങ്ങളും ആനുകാലികങ്ങളും . നഗരത്തില് എവിടെയും LLA യ്ക്ക് ശാഖകളുണ്ട് . അംഗത്വകാര്ഡ് ഉപയോഗിച്ച് എവിടെ നിന്നും പുസ്തകങ്ങള് എടുക്കാം . അംഗത്വം കിട്ടണമെങ്കില് ഒരു ഗസറ്റഡ് ആഫീസര് അപേക്ഷയില് സൈന് ചെയ്യണമായിരുന്നു . ഒരു സഹൃദയനായ ഓഫീസര് എന്നെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച് ഒപ്പ് ഇട്ട് തന്നു . എഗ്മോറിലെ കണ്ണിമാറ ലൈബ്രറി വളരെ പ്രശസ്തമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് കാരനായ ഒരു സായ്വ് ആണത് നിര്മ്മിച്ചത് . അവിടെയുള്ള മലയാളം വിഭാഗത്തില് ഞാന് നിത്യസന്ദര്ശകനായി . രാവിലെ കയറിക്കൂടിയാല് മിക്കവാറും വൈകുന്നേരമാണ് ഇറങ്ങുക . വായിക്കാന് വേണ്ടി തമിഴും ഇംഗ്ലീഷും പഠിച്ചു . അക്കാലത്തേ തമിഴില് വിജ്ഞാനകോശം “കലൈക്കളഞ്ചിയം” എന്ന പേരില് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു . (മലയാളത്തില് സര്വ്വവിജ്ഞാനകോശം 20 വാല്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കാനുള്ളസര്ക്കാര് പദ്ധതി എന്തായെന്നറിയില്ല . 10ആമത്തെ വാല്യം വരെ ഞാന് വാങ്ങിയിരുന്നു.) ആഴ്ച്ചയില് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം വല്ല അലവലാതി തൊഴിലും ചെയ്ത് ഒരാഴ്ച ജീവിക്കുവാനുള്ള വരുമാനം ഞാന് കണ്ടെത്തി. കോഡമ്പാക്കത്തെ വെസ്റ്റ് അവന്യു റോഡില് 13ആം നമ്പര് വീട്ടിലെ ഔട്ട് ഹൌസ് എനിക്ക് താമസത്തിന് സൌജന്യമായി നല്കപ്പെട്ടിരുന്നു . കണ്ണിമാറ ലൈബ്രറിയില് പോയിരുന്നു വായിച്ച പലരും പില്ക്കാലത്ത് പ്രശസ്തരായ എഴുത്തുകാരായിട്ടുണ്ട് . ഈ ലൈബ്രറിയാണ് എന്നെ ഒരു നാടകകൃത്താക്കിയതെന്ന് എന്.എന്.പിള്ള ഒരിക്കല് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . ഞാന് പക്ഷെ വായിക്കുന്തോറും കൂടുതല്ക്കൂടുതല് അറിവില്ലാത്തവനാവുകയായിരുന്നു . ഉത്തരങ്ങള് ഒരു മരീചിക പോലെ എന്നില് നിന്ന് അകലുന്നു . പിന്നെപ്പിന്നെ ഒരു പുസ്തകവും മുഴുവനുമായി വായിക്കാന് കഴിയാത്തായി. ഏതാനും പേജുകള് വായിക്കുമ്പോഴേക്കും ചിന്തകള് കാട് കയറാന് തുടങ്ങും .
എഴുപതുകള് വായനയുടെ വസന്തകാലമായിരുന്നു . അക്കാലത്ത് ഞാന് സ്വന്തമായി ഒരു മലയാളം സര്ക്ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി തുടങ്ങി. ഒന്ന് രണ്ട് അഭ്യുദയകാംക്ഷികള് നല്കിയ സാമ്പത്തിക സഹായം മൂലധനമായി സ്വരൂപിച്ച് മോഡേണ് സര്ക്ക്യുലേറ്റിങ്ങ് ലൈബ്രറി എന്ന പേരിലാണ് തുടങ്ങിയത് . മലയാളികളുടെ വീടുകളില് ആഴ്ചയില് രണ്ട് വീതം പുസ്തകങ്ങള് എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പരിപാടി . ഓരോ അംഗത്തില് നിന്നും മാസത്തില് 3 രൂപ വരിസംഖയും വസൂലാക്കി . പുസ്തകം വാങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് രണ്ട് പുസ്തകവും വായിച്ച് തീര്ത്തിട്ട് എന്റെ വരവും കാത്ത് ഇരിക്കുമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് മലയാളി വീട്ടമ്മമാര് . പുസ്തകവും കൊടുത്ത് വായിച്ച പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ച കൂടി നടത്തിയിട്ടേ ഞാന് വീടുകളില് നിന്ന് തിരിച്ചിറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .
ഞാന് ജോമേഷിനോട് എന്റെ അനുഭവം അയവിറക്കി പറഞ്ഞപ്പോള് അവനത് ഉള്ക്കൊള്ളാന് കഴിഞ്ഞുവോ എന്തോ ? വായനയാണ് മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കുന്നത് . മനസ്സിന്റെഭക്ഷണമാണ് വായന . ശരീരത്തോടൊപ്പം മനസ്സും ആരോഗ്യകരമായി വളരണമെങ്കില് വായന എന്ന പോഷകാഹാരം മനസ്സിന് അനുസ്യൂതം ലഭിക്കേണ്ടതുണ്ട് . എന്നാല് ഇന്നത്തെ ഈ യാന്ത്രികമായ ജീവിതത്തിനിടയില് എത്ര പേര് വായനക്കായി സമയം നീക്കി വെക്കും . ഏതായാലും കുറച്ച് വായനക്കാരെ കൂടി കണ്ടെത്തി പ്രബോധിനി വായനശാല വികസിപ്പിക്കണമെന്ന ധാരണയിലാണ് ഞാന് ജോമേഷിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞത് . പ്രബോധിനിയുടെ അണിയറയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരെ എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും അധികമാവുകയില്ല . പ്രബോധിനി വളര്ന്ന് ബാംഗ്ലൂര് മലയാളികളുടെ ഒരു കലാ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രമായി വികസിക്കട്ടെ എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം !
Subscribe to:
Posts (Atom)